نگاشته شده توسط: ordoukhani | دسامبر 17, 2008

دریاچه منم! 

دریاچه ای آرام، میان دشتی،
پر از ماهی های رنگارنگ
آسمانش، مرغان در پرواز
اطرافش سبز و خرم
جولانگاهِ جانداران
سقفش آسمان آبی
گاهی ابری و بارانی.

دریاچه همچنان آرام
در اندیشه
گاهی شاد،
گاهِ دگر غمگین.

زمانی دور، در کوهستانی دور، دور
آسمانی سیاه غرید
سیلی خروشان براه افتاد
سخره ها از بن بَرکند
درختان کهن ز ریشه بَرکند.

چندی، سیراب کرد چند نهال تازه را
با خار و خاشاک
سنگ و سنگ ریزه.

بدین دشت که رسید
آرام شد،
دریاچه ای آرام.

تا آرام ، آرام
خشک شود.
            دریاچه منم!

9 آبان 1387 ــ 30 اکتبر 2008 بروکسل


پاسخ

  1. /سلام بر حاجي اردوي خودمون ما خيلي مخلصيم.
    قبول باشه.
    راستياتش اين شعر شما منو ياد ترانه مرداب پير گوگوش مي اندازه.نميدونم شنيدين يا يادتون هست يا نه.از زبون يك مرداب مي خوند

    يه تيكه اش اين بود من همونم كه يه روز ميخواستم دريا بشم ….الي آخر

    زت زياد.


برای جواد پاسخی بگذارید لغو پاسخ

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: