شوخی و جدی

الترناتیو کمر بند، و شلوار

علت عقب ماندگی ما این است که معنی سخنان گهربار بزرگان مان را پس از سالها شاید قرن ها درک می کنیم.

مجید  گفت: «تا پیش از زیارت جناب آقای «بنی صدر» ناآگاه زندگی می کردم. تا اینکه «13 سپتامبر 2014»  با زنم رفتیم سخنرانی ایشان در باره «الترناتیو».پس از سخنرانی از زنم پرسیدم که آیا چیزی از حرف هایش فهمیده است؟ او هم در پاسخ گفته بود که نه والا! به خودم گفتم که این آدم را با این همه اِهن و تلپ برای سخنرانی آوردند، حتما چیزی گفته که به عقل ما نمی رسد تا اینکه  بعد از سه هفته که به الترناتیو فکر کردن، نصفه شب از جایم پریدم و با خوشحالی به مادر بچه ها گفتم که معنی سخنان گهربار بنی صدر را فهمیدم. تو الترناتیو منی. تو زیباترین و بهترین الترناتیوی. بغلش کردم و … او هم گفت که؛ همسر مهربانم تو هم الترناتیو منی. حالا به جای عشق من، عزیز من، … به هم می گوییم الترناتیو. بعد از بیست سال زناشوئی فهمیدیم که ما هنوز الترناتیو همدیگر هستیم. یه وقت ها خانم  میگوید که الترناتیو سینه ام ( سینه بند) را بده»!
مجید ادامه داد:
شلوارم از کونم می افتاد کمر بند را با «الترناتیوش» بند شلوار جایگزین کردم .
الترناتیوسوختن کون، زدن در آب سرد.
الترناتیو سر کچل، کلاه.
الترناتیو پشم، واجبی.
الترناتیو دماغ که در میاد، گرفتن دماغ.
الترناتیو دل درد، چند تا باد رها کردن، یا مستراح رفتن.
الترناتیو گرسنگی، خوراکی.
الترناتیو تشنگی، نوشیدن آب.
الترناتیو خستگی، خواب.
الترناتیو طلبکار، فرار.
الترناتو بچه دار شدن، کاندوم. و…

او گفت: «از وقتی که پی بردیم برای هر چیزی الترناتیوی وجود دارد، خیلی از مشکلات مان آسان شده، و آگاهنه از زندگی لذت می بریم. به خانم (الترناتیوم)، می گویم که؛ یک ماچ بده دو تا الترناتیو بهت می دم. انقدر من رو ماچ می کنه که روزی هزار دفعه هم ماچش کنم نمی توانم الترناتیوش را بدهم».

مجید در ادامه گفت که خانم اش چند وقتی بود که می گفت که؛ «این [مثل اینکه خانم چند تا کون دارد] کونم گنده شده و نمی دانم الترناتیوش چیست»؟ من هم در پاسخش گفتم؛ «جان من دنبال الترناتیو مثل این انقلابیون نگرد که خراب کاری می کنی، ما همین جوری دوست داریم. تازه من خاطرخوای این کون گنده ات شدم و اومدم خواستگاری. یه خورده سرخ شد و خندید و گفت که وآه خاک عالم به سرم اگر می دانستم… گفتم که اگر میدانستی چکار می کردی؟ پرید بغلم و ماچم کرد».

13 مهر 1393 ــ 5 اکتبر 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی

پیر مرد و معشوقش

نخستین صدایی که پس از به دنیا آمدنش شنید، صدای تیک ــ تاک ساعت قدی بود. گویی این صدا را در دل مادر همزمان با  ضربان قلب او شنیده بود. هنوز چند روزی از به دنیا آمدنش نگذشته بود که سرش را به طرف صدای ساعت بر می گرداند.
نخستین شبی که پدر و مادرش او را در اتاق خودش خواباندند، چنان گریه کرد که آنها نگران شدند، زمانی که او را نزدیک ساعت آوردند، آرام شد. ولی به مجرد اینکه او را به اتاقش می بردند، یا جاییکه صدای تیک ــ تاک ساعت به گوشش نمی رسید، شروع می کرد به گریه کردن. ناچار ساعت قدی را به اتاقش بردند، آنجا بود که او سر به طرف ساعت، آرام می خوابید.

مادرش می گفت: «بگو مامان». او می گفت: «تیک ــ تاک»، … پدر هر چه کوشش می کرد که پاپا بگوید، او می خندید و می گفت: «تیک ــ تاک»، … یک روز صدای ساعت را خاموش کردند، او به گریه افتاد و شیرنخورد. صدای تیک ــ تاک ساعت که بلند شد، او دست از گریه برداشت، خندید و شیر خورد، و پاپا و مامان گفت. نخستین بار که توانست چهار دست پا برود، به سوی ساعت رفت، و سرش را به آن مالید، کنارش به بازی نشست، مادرش شیرش داد و در تخت خوابش گذاشت.

… از دبستان، سپس از دبیرستان و دانشگاه با عجله به خانه می آمد، کنار ساعت می ایستاد، دور از چشم دیگران، نوازشش می کرد، گاهی هم او را در آغوش می گرفت، با او حرف می زد.
او که دیگر مردی بود با قدی تقریبا بلند، (اما همیشه کوتاه تر از ساعت) و شغلی پر درآمد، ورزشکار، و مقامی ارزشمند، خوش برخورد، روزی که خواست از پدر و مادرش جدا شود، تنها چیزی که خواست به خانه اش ببرد، ساعت قدی بود.

مرد از سرکارش که می آمد، یک راست به طرف ساعت می رفت، همانجا که اتاق کار و خوابش بود.
در زندگی با دختران بسیاری آشنا شد، ولی هیچ دختری حاضر نبود تمام شب هر ثانیه صدای تیک ــ تاک، و هر ساعت صدای ناهنجار دنگ ــ دنگ این ساعت را بشنود.

با گذشت زمان مرد اندیشید، که آرام پیر می شوم، چه خوب است که معشوق جوان بماند، صدای ساعت را خاموش کرد.

سال ها یکی پس از دیگری گذشت، ( گویی لحظه ای بود) صورت مرد پر ازچین و چروک شد، کمر خمیده، دستانش لرزان، عصا در دست، تنها دل به این خوش داشت که معشوق جوانی دارد. روزی ساعت را به کار انداخت و شنید، میان تیک و تاک ها زمان زیادی سپری می شد. ثانیه ها، دقیقه و دقیقه ها، به اندازه ساعت طولانی شده بودند. زمان ساعت دیواری خوابیده راهم  پیر کرده بود.

مرد عصایی برای معشوق خرید، هر شب کنارش می گذاشت. روزی در پارک دیدمش؛ مرد عصا در دست چپ، حلقه عصایی را در دست راست انداخته، آرام سر به سمت راست بر می گرداند، با نگاهی پرمهر سخن می گفت، و سپس قهقهه سر می داد، و آرام به راه خود ادامه می داد. گویی زیر بغل معشوق را گرفته و با هم قدم می زنند.

18 مهر 1393 ــ 10 اکتبر 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی

هنوز کان مان می سوزد!

در جنگلی مردی با همسر و شش فرزندش در کلبه ای به خوشی زندگی می کردند. او دارای چند مرغ وخروس، و همچنین سگی با وفا و فیلی مهربان بود. فرزندان مرد از سرو کول فیل بالا می رفتند. با او در رودخانه شنا می کردند، فیل قایم می شد، بچه ها به دنبالش می گشتند، پیدایش می کردند، دمش را می کشیدند، برخرطوم او می نشستند. گاهی مرد او را با خود به جنگل می برد، الواری به او می بست و به کلبه اش می آورد. روزگارشان این چنین بی دغدغه می گذشت.

شبی فیل در خواب فیلی پیری دید که به او می گوید: به خوبی میدانی که ببر جرات نزدیک شدن به تو را ندارد، شیر ز تو دوری می کند، شرم نداری از اینکه بازیچه دست کودکان بشوی، بار بکشی. تو ابرو چند هزار ساله ما را بردی. برو به جنگل آزاد زندگی کن.
فیل وقتی از خواب بیدار شد، چند روزی به این خواب اندیشید، بالاخره تصمیم گرفت، با تمام علاقه ای که به این خانواده دارد، از آنها دوری بجوید و به جنگل رود. نیمه شبی بی صدا آرام روانه جنگل شد.
صبح مرد دید که فیل نیست، هرچه او را صدا کرد، پاسخی نشینید. به هر طرف گشت تا جای پای او را پیدا کرد، گشت و گشت، تا اینکه او را از دور بدید، تیری بر کمان نهاد به طرف باسن مبارک فیل رها کرد. کان فیل سخت به سوزش افتاد، بیچاره هرچه کوشش کرد تا با خرطومش تیر را بیرون بکشد، دید خرطومش به باسن مبارکش نمی رسد، به ناچار باسن به درختی کهن مالید، سوزش بیشتر شد. به زمین مالید، سوزش صد چندان شد، به درون رودخانه رفت، آب هم چاره نکرد. به ناچار بر خاک نشست و زار زار گریست، و این شعر سرود:

چنان تیری رفته به گانم، که بیرون کشیدن نتوانم
دگر تاب این سوزش ندارم، که جر مرگ آرزو ندارم
خدایا برسان یک پرنده، که بیرون کشد تیر از کان بنده.

مرد که ناطر این صحنه بود، و مرثیه فیل می شنید ، به او نزدیک شد و گفت: تو را چه می شود، ای یار دیرین.
فیل  دوباره همان شعر با آه و ناله بیشتر بخواند. مرد گفت اگر من تیر ز کان تو بیرون کشم، به خانه بر می گردی؟ فیل به جد اطهرش قسم خورد و گفت: که اگر تو چنین کنی، من چنان می کنم. هر دو به قول شان وفا دار ماندند.

این شرح حال ما است. آخوندها چنان تیری به کان ما زده اند که تا ابد جایش بسوزد، کس نتواند آن را بیرون بکشد.
شعر؛
رها کرده آخوند تیری به کانم، که چاره ای این درد ندانم،
زکانم گذشته رسیده به جانم، دگر طاقت این سوزش نتوانم.
شدم سرگشته و آواره دور دنیا، چرا که ابلهانه باور کردم قول ملا

14 مرداد 1393 ــ 5 اوت 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی

می دانم و می داند!

آنگونه آهسته و آرام می آید که صدای پایش نیاید. آرام و آهسته نفس می کشد تا صدای نفس اش هم نیاید. اینگونه با لبخندی بر لب و چشمانی که از شیطنت برق می زند، می آید. می داند که می دانم که می آید. چشمانم را می بندم، خودم را به خواب می زندم. اما لبخند بر لبم، اشتیاق دیدارش مرا رسوا می کند. حال مرا می داند. می دانم که می داند. با چشمانی بسته، نفس گرمش را بر روی صورتم احساس می کنم، چشمانم را باز می کنم. می خندم و می خندد، در آغوش هم، می گوید: «می دانی که می دانم، می دانم که می دانی.»
روز دگر این بازی را آغاز می کنیم. می دانم و می داند!

22 فروردین 1388 – 11 آوریل 2010 – بروکسل — اردوخانی

خرعمو حسین!

عمو حسین! سلام، سلام به خودت و خرت.
عمو حسین یادت می آد با بار خرت داد می زدی ؛
«خربزه و هندونه شیرین، اوردم از ورامین.
انگور عسگری، ییاز خشک انباری،
صابون فرد اعلا، اومده حالا حالا».

عمو حسین یادت می آد درِ خونه سیگار هما با بابا،
حال می داد والا والا.
یه چایی قند پهلو واسه خودت، یه سطل آب واسه خرت.
وقتی می مالیدم زیر گلوی اون حیوون، سر می کرد به آسمون.
می گفتی داره دعات می کنه، دعا به جون خونوادت می کنه.
یادت می آد پوست خربزه می دادم بهش،
می خندید، سرش و می مالید به سرم؟

عمو حسین یادت می آد، اون دخترک که باباش گذاشتش روی خرت،
ترسید و گریه کرد پرید تو بغلت.

عمو حسین یادت می آد می گفتی؛
«دوسال یه قطره بارون نیومد تو دهمون،
عوضش زمین لرزید و خراب شد خونه مون رو سرمون».
زن و بچه به زیر خاک، همه چی رو باختی پاک، پاک.
تو موندی اون خرت،
گرفتی ابسارش، اما هیچوقت نشدی سوارش.
بعد از بیست شبانه روز پیاده،
اومدی اونجایی که خدا روزی داده.
اومدی به تهرون، تو میدن تره بار، شروع کردی به کار.
تو کوچه پس کوچه ها با خرت یا شایدم برادرت.
خودت گفتی نگو خرم، بگو برادرم. برادر از جون عزیزترم.
تو میدون می خوابیدین کنارهمدیگه، گوش می کردی هرچی میگه.
خودت گفتی واسه این تو میدون تره بار می خوابم، چکار کنم یه لونه تو این دنیا ندارم.

یک هفته بود عموحسین پیداش نبود.
اومدم به میدون، پرسیدم کجاست این عمو جون؟
گفت یکی از اون جاهلا؛ «ول کن بابا اسدالله!
چند روزی خر مریض شد، عمو حسین دیوونه شد.
سرش رو بغل می کرد، دست به آسمون واسه اش دعا می کرد،
تا اینکه اون حیوون سقط شد.
عمو حسین هی می کرد گریه و زاری،
گفتمش ول کن عمو! مگه کار و زندگی نداری؟
یک شب سرش رو گذاشت روی گرن خرش، اونوقت جون رفت از بدنش».

8 مهر 1393 ــ 30 سپتامبر 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی

عقل و زبان مان می رسد، ولی زورمان نمی رسد

شنبه 13 سپتامبر آقای بنی صدر در باره «آلترناتیو» سخنرانی کردند. در زمان پرسش و پاسخ  گفتم : «اگر سیاستمدار روش «ماکیاولی» را در پیش نگیرد، شکست خواهد خورد»؟
پاسخ بنی صدر: «من در قم به آقای خمینی گفتم که شما در پاریس قول آزادی داده بودید، حالا چرا روش تان عوض شد؟ آقای خمینی گفتند:، مصلحت نطام در آن بود، و» …
پرسش ــ فکر نمی کنید که شما به دنبال سراب می روید؟
پاسخ بنی صدر ــ به دنبال سراب رفتن یعنی نامید بودن به آینده، وامیدوار نبودن به «آلترناتیو» دیگری برای این حکومت.

وقت نشد که بگویم بنی صدر عزیر، قربون او سبیلات، خانه از پای بست ویران است، من (و خیلی های دیگر) هیچ گونه امیدی به آینده ایران ندارم. چند نمونه ناقابل؛

قبل از انقلاب در تهران شهر نویی بود، و روسپیان در تمام شهر پراکنده نبودند، و به ندرت هم در بعضی از خیابان ها خانم هایی با چادرمنتظر مشتری بودند، به خصوص در بلوار الیزابت که سوار ماشین می شدند، و به عباس آباد ( معروف به تپه سیخی) که هنوز بیابان بود می رفتند. آنجا هم چند تا پاسبان جان بر کف بودند و با گرفتن چند تومان قضیه حل می شد. علاوه بر روسپیان زیاد در خیابان های شهرهای بزرگ، حالا چندین هزار زن هم از روی فقر با عنوان صیغه شدن، روی به روسپیگری می آورند.
تعداد زیادی کودکان خیابانی که به آنها تجاوز می شود.
در زمان شاه رشوه خواری بود، ولی نه در این حد که کمترین کاری بدون دادن رشوه انجام نشود.
تعداد معتادان سر به فلک می زند.
تنها در یک سال ریاست جمهوری روحانی بیش از 600 نفر اعدام شدند.
زندان ها از معترضان پر است.
بیش از چهار میلیون ایرانی به غرب و شرق پناهنده شدند که شما هم یکی از آنها هستید.
در حالیکه به گفته حکومت درصد زیادی از مردم زیر خط فقر زندگی می کنند، گران قیمت ترین ویلاها و آپارتمان ها به قیمت چند ملیاردی خرید و فروش می شود. تعداد اتوموبیل های لوکس در ایران، به ویژه در تهران، از تمام اروپا بیشتر است.
این قصه سر دراز دارد.
این زنان روسپی، این کودکان، این جوانان که اعدام شدند، همه خواهران، فرزندان، برادرن ما هستند.

در دوران جوانی، سر کوچه با چند نفر همسن و سال خودم ایستاده بودم، هر دختری که رد می شد، یکی می گفت: «این می ذاره! این می ذاره»، … من گفتم: «این می ذاره، اون می ذاره،… پس تنها خواهرهای ما هستند که نمی ذارن»؟

قبول دارید که حق دارم بگویم که بنی صدر عزیز! به دنبال سراب می رویم. خانه از پای بست ویران است. و این ویرانه را امکان باز سازی نیست.

همه سخنانی که در باره «آلترناتیو» فرمودید درست بود و ماهم می دانستیم، ولی…!

در کلاس اکابر معلم در باره تمیز بودن حرف می زد، و به عنوان نمونه گفت که از گربه نظافت را یاد بگیرید. یکی از شاگردان گفت: «آقا، ما عقل مان می رسد، ولی زبان مان نمی رسد.

بنی صدر عزیز! ما عقل مان و زبان مان هم می رسد، ولی زورمان نمی رسد…

30 شهریور 1393 ــ 21 سپتامبر 1014 ــ اردوخانی ــ بلژیک

طلبکار!

حسین آقا رو دیدم که تازه از مشهد زیارت امام رضا برگشته بود. بهش گفتم: «تو که دین و ایمون درست حسابی نداری، چطور شد رفتی زیارت امام رضا»؟
حسین آقاــ والله طلب کرد. رفتم، ده هزار تومن هم ریختم تو ضریحش و دست به دامنش شدم. قسم اش دادم که طلب زنم را از  من کمتر کنه.
من ــ مگه به زنت خیلی بدهکاری؟
حسین آقا ــ هرچه سنش می ره بالا طلبش بیشتر می شه. هرشب یه دفعه ــ دو دفعه ــ سه دفعه، طلب می کنه. واسه این بود که رفتم دست به دامن امام رضا شدم.
من ــ امام رضا حاجتت رو داد؟
حسین آقا ــ نه والا، آخه زنم رفت قم و دوبرابر من ریخته بود تو ضریح. از اون حضرت خواست تا طلبش رو از من زیاد کنه، و من هم هرچه بیشتر بتونم، طلبش رو بدم. حاجت اون بر آورده شد، یعنی طلبش هر روز بیشتر می شه، بدهکاری من هم روز به روز بیشتر می شه. به جون تو نباشه، به جون خودش که از تمام دنیا واسم عزیزتره، باور نمی کنی، بابای خدا بیامرزش هم زیر طلب (یا روی طلب) مادرش مُرد. خدا شکر که همیشه از من طلب داره، خیلی از مرد ها هستن که از زنشون خیلی ــ خیلی  طلب دارن.

22 مرداد 1393 ــ 13 اوت 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی

 امروز یا فردا !

جوجه ای در میان علف های بلند، تنهاست.
جیک جیک کنان، گاهی نوک بر دانه ای
گاهی نوک بر آب.

می داند اگر برگردد، خواهد شنید از مادر،
اگر گربه تو را بگیرد چه؟ یا روباه،
یا قرقی، و یا افتی در چاه!!
مانند همیشه خواهم گفت؛
می دانم مرا دوست داری اما،
به یاد بیاور مرغان دگر را،
چاقو بر گلو، پر ــ پر،
چه امروز، چه روز دگر،
امروز تو عزا دار منی، من فردا.

19 ژوئن 1990 ــ بلژیک ــ اردوخانی