شوخی و جدی

زن گناهکار!؟

به امام زمون تمام مشکلات خانواده ما تقصیر منِ. بی رودرواسی (روی در بیایستی) من مقصر به دنیا اومدم. دخترم درس نمی خونه، خانم می فرمایند؛ تقصیر توست که لوسش کردی. پسرم بچه ها رو تو مدرسه می زنه، خانم می فرمایند؛ تو این نره خر رو قلدر بی ادب بار آوروی.
خورشت ته می گیره، پلو می سوزه، بازم مثل همیشه مقصر منم. بچه ها ریخت پاش می کنن، خانم می فرمایند، تو این ها رو بی نظم بار آوردی. با مادر و خواهرش دعواش می شه، میگه واسه خاطر تو بود. هرچه تو خونه گم بشه، خونه گرمه، یا سرده، باز خانم می فرمایند تقصیر توست. خواهرش با شوهرش حرفش می شه، خانم می گه این نر خر از آشنای های تو بود. هرچی تو این خونه خراب شه، یا بشکنه، حتی خونه درو همسایه بازم خانم من رو مقصر می دونه.
بهش می گم؛ خانم، جیگرم، قلبم، عزیزم، به مولا کفش پاتم، ماتیک لباتم،النگوی دست هاتم، گوشواره گوشتم؛ اون گردن بند گردنتم، آخه من چه تقصیری دارم که عاشقتم! اون موقع می پره بغلم و ماچم می کنه و دست به سر و صورتم می کشه و میگه؛
به من بگو؛ چه گناهی کردم که تو رو انفدر دوست دارم؟
30 آذر 1394 ــ 21 دسامبر 2015 ــ اردوخانی ــ بلژیک

برای ما تیز می کنند!؟

من هم مانند تمام هوطنان مقیم اروپا، به ویژه کشورهای فرانسه زبان دیشب تا ساعت «بیست و چهار» تلویزیون، تمام کانالهای فرانسه و بلژیک را با شوق وهیجان تماشا کردم، و از اینکه حزب راست افراطی بازنده انتخابات فرانسه شده، خوشحال شدم. امروز در فیسبوک دیدم خیلی از هوطنانم مانند من خوشحال هستند و به ملت فرانسه به زبان فرانسه و پارسی  تبریک گفته اند، و خود را در خوشحالی از این پیروزی بزرگ برای ملت فرانسه شریک می دانند.

روایت است از «ابن بنی کچلدون»، در اتاقی پسری را ختنه می کردند، اتاق بغلی چند تا دختر، گریه می کردند.
یکی از دخترهاپرسید چرا گریه می کنید؟ پاسخ شنید، آخر برای ما تیز می کنند.

من نمی دانم از نتیجه این انتخابات فرانسه باید خوشحال باشیم، یا گریه کنیم!؟ به هر حال اگر در لبنان عروسی بر قرار باشد، و یا در عراق و شوریه جنگ، هر کجا که خبری هست، ما پس گردنی را می خوریم و سرش را برای ما تیز می کنند.  الکی دورش بگردم نخوانیم.
23 آذر 1394 ــ 14 دسامبر 2015 ــ بلژیک ــ اردوخانی

خواهش از بانوان گرامی هموطنم !

چهار سال پیش با دختری کم وبیش چهارده ساله به وسیله «ایمیل» از ایران آشنا شدم که مرتب مرا به خوانده آخرین نوشته هایش در سایت خودش دعوت می کرد. نوشته او بیشتر کلمات قصار، یا شعری از شاعران بزرگ و کوچک، و شعر های خودش که مانند شعرهای من در زمانی که همسن او بودم. آنچه سبب نگرانی من می شد، این بود که هر بار نوشته ای او را می خوندم، می دیدم که در حدود دویست تا سیصد نفر از هم سن و سال های خودش زیر نوشته، با به به و چهچه نطر داده اند. و او هم پاسخ یک به یک آنها را با قربان صدقه داده. 
من که احساس پدری یا پدر بزرگی نسبت به این بچه داشتم، پاسخش را با » قربون شکل ماهت برم، مگه تو درس و مشق نداری، ول کن این حرف ها رو برو دنبال درس و مشقت، وقت خودت را با حرف های بی سرته به هدر نده، و…
در حدود سه چهار ماهی این برنامه ادامه داشت، تا اینکه آخرین بار از پدرش ایمیلی دریافت کردم، که نوشته بود، خوشبختانه دخترم دیگر ساعت ها جلوی کمپیوتر نمی نشیند، و…

چندی بود که در فیسبوک عکس دختری کم وبیش چهارده ــ پانزده ساله می دیدم، که عکس اش مرتب به روز می کند، و مانند دختر خانم بالا شعر های بی سر وته می نویسد. و زیر نوشته هایش چندین نفر از خانم ها با تعریف از او و نوشته هایش که چقدر خوب و زیباست می خواندم.
من که همانگونه که بالا گفتم: در  پیام های گونانگون به او پاسخ می دادم و اضافه می کردم که اگر می بینی من هر روز یک داستان می نویسم، برای این است که بازنشسته ام و بی کار، و نوشتن برایم یک سرگرمی است، و بیشتر افرادی که در فیسبوک می نویسند، کار کاسبی درست و حسابی ندارند، کم و بیش مانند من هستند، و عزیزم، دخترم، قربون شکل ماهت برو دنبال درس مشقت این حرف ها برای تو آینده نمیشه، و… چند روز پیش در یک مغازه ایرانی خانم آقایی همسن و سال خود دیدم، چون فارسی حرف می زدند دمی تکان دادم و چیزی نگفتم که یکباره خانم رو همسرش کرد و با خنده گفت: ببین این همون آقای اردوخانی است که بهت گفتم تو فیسبوک مرتب قربون صدقه من میره، یه خورده دهم تو قربون صدقه من برو… یکی دو دقیقه ای زمان برد تا دوزاری من افتاده، و گفتم شرمنده، آن عکسی شما در فیسبوک گذاشته اید مال یک دختر خیلی جوان است، و من هم با احساس پدری ــ یا پدر بزرگی پاسخ شما را دادم. آقا قهقه سر داد و گفت» نه آقا،این خانم عکس نوه ما را در فیسبوک گذاشته.
بانوان گرامی خواهش می کنم، برای اینکه بد برداشت نشود،عکس نوه یا دخترتان، و یا عکس چهل ــ پنجاه سال پیش تان را در فیسبوک نگذارید

23 آذر 1394 ــ 13 دسامبر 2015 ــ بلژیک ــ اردوخانی

خوشحالی ما!؟

پس از به ثمر رسیدن با شکوه انقلاب، و کشت و کشتار ها، یک ارمنی به یک مسلمان می گوید: این که امام تان باشد، وای به شمرتان!؟
«صدرا زاهد پور» شانس آورد، که او را به بیمارستان «شهید اشرفی» در خمینی شهر» امام راحل» بردند، چنانچه «شمر شهر هم داشتیم، وای به حال آن بچه»!
چندی از کسانی که گرفتار بیماری لا علاج هستند، و با هیچ دارویی درمان نمی شوند، از همه جا نا امید گشته اند، تنها چاره را در آن می بینند که نالان و گریان، زمین خیزان، روی «به مقبره امام راحل» آوردند، خود را با قفل و زنجیر به «ضریح امام » ببندند، و پس از ساعت ها گریه و زاری، از او درمان دردشان را بخواهند.  امام هم معجزه می کند، و بیمار را شفا می دهد. بیمار شفا یافته، بر می خیزد و فریاد می ز ند؛ امام معجزه کرد، امام معجزه کرد، و از خوشحالی اشک می ریزد و ضریح «امام» را بوسه باران می کند. (خر خودشه)
«شاید این هم یکی دیگر از صدها معجزه امام راحل می باشد، مانند قول نان، آب، برق ودرمان مجانی داده بود است»!

با همه این حرف ها، باید خوشحال باشیم که «صدرا» را در بیما رستان «خمینی شهر» ختنه نکردند، و گرنه دوباره یخیه زدن پوست دول بچه خیلی دردناکتر برای او، و گرانتر برای پدر و مادرش تمام میشد.
20 آذر 1394 ــ 11 دسامبر 2015 ــ بلژیک ــ اردوخانی

ایرانی تروریست ؟

باور کنید، این فاجعه پاریس برای ما ایرانیها درد سرِ بزرگی شده، و این اروپایی ها خیال می کنند که ما هم تروریست هستیم. روز پنج شنبه 3 دسامبر، نوزده روز پس از حادثه دردناک پاریس، رفتم پسر عمویم را که از ایران نزد پسرش در فرانکفورت (آلمان) آمده بود، پیش خودم بیاورم. سر مرز آلمان  و بلژیک پلیس جلوی ما را گرفت. و پاسپورت پسر عمویم با ویزای «شنگن»، و کارت شناسایی «بلژیکی» مرا کنترل کردند. پس از آن برای پیدا کردن اسلحه و مواد منفجره تمام ماشین را گشتند، و چیزی پیدا نکردند. بعد از آن در تمام بدن پسر عمویم به دنبال کمر بند انتحاری گشتند، بازهم چیزی پیدا نکردند، ولی ول کن نبودند و گفتند: شاید این آقا ماده منفجره خورده، و هر وقت بخواهد با یک زور در جایی که جمعیت زیادی باشد، آن را منفجره می کند. هر چه به موی شان قسم خوردم که «ایرانی تروریست نیست» باور نکردند. برای اینکه خاطر جمع شوند که چینین ماده ای در شکم پسر عمویم وجود ندارد،  او را روی سطل بزرگی، در اتاقی با شیشه های ضد گلوله و ضد بمب نشاندند، و به او قرص اسهال دادند و بیرون آمدند. من و پلیس ها هم از پشت شیشه  مواظب او بودیم. هنوز چند ثانیه از نشستن پسر عمویم روی سطل نگذشته بود «که ناگهان صدا ی دق و دوق همراه با خارج شدن تعداد زیادی نخود، لوبیا، عدس، ماش و باقالی  از معده ایشان با سرعت خارج شد»، و به درو دیوارو سقف خورد، گویی رگبار مسلسل است. چند دقیقه این سرو صدا و تیر اندازی ایشان ادامه داشت، تا اینکه صدا ها بند آمد، و ایشان روی سطل با لبخند رضایت بخشی چنان نعشه شده بود که دیگرنمی تونست از جایش بلند شود. مثل اینکه خیر سرش سال ها بوده که دست به آب درست حسابی نکرده بودند، تا مبادا گرسنه شود.
پلیس ها با لباس ضد گلوله و ضد بمب، با احتیاط وارد اتاق شدند، پسر عمویم را کشان ــ کشان بیرون آوردند، و به آزمایش محتوای سطل پرداختند. خوشبختانه، جز آنچه که در بالا نوشتم چیزی پیدا نکردند، ولی در و دیوار سقف جای آثار محتوای شکم پسر عمویم به خوبی دیده می شد. در این موقع من با عصبانیت داد زدم: به شما گفتم که «ایرانی تروریست نیست». یکی از پلیس ها گفت: درست است که ایرانی تروریست نیست، «ولی با انقلابش به دنیا تر زده».
16 آذر 1394 ــ 7 دسامبر 2015ــ بلژیک ــ اردوخانی

علف باید به دهن بزی شیرین بیاد!

باور کنید، تا حالا این اندازه متلک کسی بارم نگرده بود.
تو باغ وحش مشغول تماشای حیوان ها بودم، یه دفعه سرم رو برگردوندم، یه دختر خیلی قشنگ از کنارم رد شد. لبخندی و لبخندی. بعدش برای هزارمین بار زمزه کردم! واقعا طبیعت هیچ موجودی رو به زیبایی زن نیافریده. من اگه زن بودم، حتما لزبین می شدم، تصور اینکه با مردی نزدیکی کنم برام تهوع آور بود. یه دفعه صدای یک فیل نر بلند شد و گفت: «خفه شو، به ماده من نگاه کن، کپلش رو ببین! صد برابر از زن قشنگ تره»!
زرافه نر گفت: «واقعا که بی سلیقه ای! نگاه به گردن ماده من بکن، همچین گردنی زن داره»؟ زرافه ماده با عشوه گردنش رو چرخوند و مالید به گردن زرافه نر. رزافه نره حالی به حالی شد.
گراز نر که رو ماده اش بود گفت: «ببین ماده من چه زوری داره، کمر رو ببین، یکساعته روشم، از جاش تکون نخورده، زن می تونه یکساعت تحمل من رو روش بکنه»؟ ماده اش سرش برگردوند و گفت: «زود خاک بر سریت رو بکن، گرسنمه! می خوام علف بخورم و به بچه شیر بدم».
آقا خرسه گفت: «الاغ الدولهً! ببین ماده من چه پشمی داره، ماده تو چند تا پشم اونجاش داره که اونم می تراشه»!
شیر خان پرید  رو ماده اش! خودش رو دوسه تا تکون – تکون داد و اومد پایین و گفت: «خشگل تر از خانم شیره وجود نداره». ماده شیره گفت: «با این هم اهن و تلپت همش همین بود»؟
اسب آبی که داشت با زنش عشق بازی می کرد، (هر دو هم دهنشون باز) گفت: «دهن رو ببین، هیچ موجودی دهنی به این گشادی نداره»! ماده اش با ناز یه گاز کوچولو از معشوقش گرفت.
میمون نر گفت: «بی شعور نفهم! یه نگاه به سر و صورت ماده من، این خوشگل خانم بکن، بعد زر زیادی بزن».
مار نر که دور ماده اش پیچیده بود گفت: «تو و زن می تونین اینطوری دور هم بپیچین؟ اگه نمی تونی پس خفه شو».
رسیدم نزدیگ قفس گاوهای وحشی. یه گاو نر گفت: «جون من یه نگاه به شاخ ماده من بکن، زن هم همچین شاخ هایی داره»؟؟
سوسمار نر خودش رو مالید به ماده اش و گفت: «پوستش رو ببین که چه کلفته! گرونترین پوسته، زن هم همچین پوستی داره»؟؟
عقاب  نر گفت: «به ماده من نگاه کن، آیا می تونه زن هم به این بلندی پرواز کنه»؟!
طوطی نر گفت: «خوش سخن تر از ماده من هیچ موجودی نیست، هر چند که گاهی وقت ها با وراجیش سرم رو می خوره»! طوطی ماده هرچی از دهنش در اومد به نرش گفت.
جغد نر گفت: «آیا زن هم می تونه سرش رو دور گرنش بگردونه»؟ً!
گوره خر نر گفت: » نگاه کن به خط های قشنگ ماده من اونوقت حرف زیادی بزن. گوره خر ماده یک عشوه خرکی اومد»؟!
آهوی نر گفت: » به چشم های ماده من نگاه کن اونوقت از زیبایی زن حرف بزن. آهوی ماده پشت چشم نازک کرد»؟!

خلاصه هر کدوم از حیوان ها با متلکی، گاهی فحش، گاهی با ادب یک چیزی به من گفتند، تا رسیدم به قفس بز کوهی که داشت علف می خورد، بفرما زد. گفتم: سپاس، علف باید به دهن بزی شیرین بیاد»…

29 شهریور 1390 ــ 20 سپتامبر 2011 ــ بلژیک ــ اورایز ــ اردوخانی

پاسخ نامه های یک زن ایرانی به عاشقش !

این نامه را یکی از بانوان هموطنم از ایران در پاسخ به نامه های زیادی که از عاشق دلباخته اش دریافت کرده، نوشته است، و برایم فرستاده تا اینجا بگذارم و خواسته که نامش را فاش نکنم.

آه، ای که چشمانت به مانند چشم «وزغ»، وان لبانت مثل یک دست ورق!
آن دو گوشت مانند باد بزن، یک کمی فکر کن و کمتر زر بزن!
ای دهانت مثال پوز خر، کمی کمتر بکن عر و عر!
دست هایت بمانند دست خر، حیف علف از برایت ای نره خر!
ای که پایت به مانند کلنگ، کمتر بفرست اینقدر جفنگ!
چونکه ایمیلت می رسد بر دفترم، می خواهم سرت را از جا بکنم!
من یکی نیستم که گیرد زین نامه ها، نامه هایی که می خوانیم؛ «ای بی وفا»!
با دوستان آن چنان می کنیمت مسخره، هی بخنده پرسانیم کین یارو چقدر خره؟!

خواهرت «زری»* می گرید ز دستت دامنی، دست خودت نیست، از بس که خری!
می گوید این مرتیکه بی عار و خوار، جز ایمیل به زنان، نکند دیگر هیچ کار.
پدرم گوید به مادرم، شر این لندهور را برکن از سرم!
مادرم گوید این پسر دودول طلاس، پدرم گوید جای او تو خلاس!
مادرم گوید که باید او را همسری، پدرم گوید ول کن خانم، دنبال درد سری؟!
مادرم گوید که باید او زن کند،  بلکه آن زن او را آدم کند!
پدرم گوید که این گاو بی بخار، خوب نیست از برای هیچ کار!

درختی که تلخ است او را سرشت، گرش بر نشانی به باغ بهشت،
بگندد از بوی او باغ بهشت، فراری دهد حوریان را از بهشت.

*نام مستعار

11 آذر 1394 ــ 2 دسامبر 2015 ـــ بلژیک ــ اردوخانی

می لرزم که می لرزد!

 به مناسبت روز 13 آذر، روز مبارزه با سانسور

دست و پایم می لرزد،
خیال و روانم می لرزد.
بر صخره ای نگران نشسته ام، صخره می لرزد.
میز می لرزد، قلم در دست می لرزد.

در خیالم به دنبال سیمرغی که زین لرزش  برهاندم می گردم،
جغد پیری می آید و می گوید زچه می لرزی؟
مرگ لحظه ای بیش نیست،
می گویمش، ز مرگ نمی لرزم،

می لرزم، از آنکه که خیال و کاغذ و قلم می لرزاند،
ز لرزش این دنیا، می لرزم که می لرزد.

7 بهمن 1388 ــ 27 ژانوبه 2007

انگوشت جناب ابوالفضل !

اگر اشتباه نکنم ، کم و بیش سال 1338 ــ1339 بود. یک روز از «کیلانِ دماوند» ( دهی بود در سه فرسنگی دماوند) با اتوبوس صلواتی  به تهران می آمدم (اتوبوس صلوتی اتوبوس های «دوج» زمان جنگ بود، که صد کیلومتر را به مدت 8 تا 9ساعت می پیمود،هر جا هم که گیر می کرد، یا جاده خطرناک بود، راننده می گفت: بر محمد الش صلوات بلند ختم کنید، همه صلوات می فرستادند)
به علاوه مسافرین، روی سقف اتوبوس هم مانند همیشه تا آنجا که می شد، آنروز سیب زمینی و جنس های دیگر بار بود. وسط اتوبوس هم پر بود از گونی های قیسی و برگه زردالو و چند تا مرغ خروس پرصدا.
در بین راه اتوبوس در رودخانه ای  گیر کرد، درنتیجه بارها را با زحمت خالی کردند. و مردان با پای برهنه شروع کردند به هول دادن اتوبوس. در حالیکه همه تا آنجا که می توانستند، یا علی گویان، زور می زند، دیدم که آخوندی با یک انگشت اتوبوس را فشار می دهد. گفتم آآآآآقا با یک انگشت کسی زور نمی ده. گفت؛ این انگشت «حضرت ابوالفضله».بنده هم با (اجازه شما خوانندگان)  انگشتی به ماتهت آقا فرو بردم که یک متر از جایش پرید و گفتم؛ » این هم انگشت جناب ابوالفضله».
نگویید من بی تربیت هستم.

7 آذر 1394 ــ 27 نوامبر 2015 ــ بروکسل ــ اردوخانی

خواهی نشوی رسوا…!

گفتم اتفاقا من هم همین طور. وقتی در بین لختی ها هستم، خودم را لخت احساس نمی کنم، ولی وقتی لخت بیرون می آیم، با نگاه مردم می فهمم لختم. به گفته ما ایرانی ها، خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو، مانند چندی از هموطنان ما که در اینجا آنچنان مسیحی شده اند که از پاپ هم مسیحی تر، تو هم هر بامداد سرو صورت ات و دست هایت را با دو کیلو کرم و پودر سپید کن.

7 آذر 1394 ــ 27 نوامبر 2015 ــ بروکسل ــ اردوخانی