شوخی و جدی

قسم می خورم

نام خودم را درست نمی توانم بنویسم، نقش نویسنده و مرد ادب بازی می کنم.
یک کتاب در سال نمی خوانم، نقش فعال سیاسی و فرهنگی  را بازی می کنم…..
خسیس ام، نقش انسان دست و دلبازی را بازی رامی کنم.
تنفر دارم، حسودم، نقش آدم با گذشتی را بازی می کنم.
بی ادبم،نقش استاد اخلاق بازی می کنم.
ابلهم، نقش روشنفکر بازی می کنم.
بی خیال از دیگرانم، نقش مدافع حقوق بشر را بازی می کنم.
مشکلات هموطنم در اینجا به من مربوط نیست، نقش مدافع جنبش و میر حسین موسوی بازی می کنم.
حرفی برای گفتن ندارم، با تکرار سخن فیلسوفان، نقش آنها را بازی می کنم.
از بی کاری خوصله ام سر می رود، برای کسی به حساب نمی آیم،،  با نوشتن ضربالمثل های کهنه در فیسبوک، نقش آدم مهمی بازی می کنم.
آخر از همه، نقشی مسخره بازی می کنم.
خیال می کنم، همه این نقش ها را خیلی خوب بازی می کنم.
آیا شما هم خیال می کنید، مانند من همه این نقش ها را خوب بازی می کنید؟
3خرداد 1395 ــ 23 مه 2016 ــ اردوخانی ــ بلژیک

زن از دید شاهزاده قاجار!

روزی در شباب جوانی، بودم همنشین با شاهزاده ای پیر و قاجاری، پر تجربه ی همه چیز دانی، که بودش همسر زیبا و جوان و مامانی. چون سخن به زن گشودانی، من که گوشت کان خود بخوردم و نکشیده بودم منت قصابانی، و بودم مورد توجه دختران پژوهشگر و درس خوانی، زآن جهت که خواستند بدانند، این چه نوع هست ز انواع حیوانی؟! گفتمش زن که بایستی دانش بدانی، نه فقط اینکه کند آشپزی و بچه پس بیندازانی. پیر سر بجنباند و پندم داد، گفت تو خری و ز زن هیچ نمی دانی، زن خر بهترین زنان این جهانی. نفهمیدم آن روز پند آن خر پیر، لیک امروز می دانم ز چه رو آخوند، زنان را به چادر چپانی، نتواند خر (ملا) کند زندگی با آزاده انسانی!(داستان من و شاهزاده حقیقی است که پس از سال ها به خاطرم امد)
13 اردیبهشت 1394 ــ 2 مه 2016

مدفوع هستی هستیم.!

خداوند پیش از اینکه کره زمین را بسازد، هزاران کره دیگر ساخت و با موجداتی که ما به دلیل ناآگاه بودن از وجودشان نامی برای شان انتخاب نکرده ایم.
در این کره های موجوداتی مانند همه حیوانات که ما در دنیا داریم، همراه با چیزی شبیه به انسان با صلح صفا ، برابری زندگی می کنند. برای این (انسان) ها هر چه هست، از زمین، حیوان نبات، آب و آتش  مقدس است، و هرگز آنها را آلود نمی کنند. هدف هرکدام شان خدمت به دیگری است. هیچ کس مقامی ندارد تا برای آن خون دیگری بریزد، ثروت آنچه هست، برای همه هست، ثروتمند وجود ندارد تا کسی برای جمع کردنش، دست به دزدی و جنایت بزند. دولت مستبد و ظالم و زور گویی نیست تا پاسدارانی باشند که به هر قیمت بخواهد حافط او باشند. مرزی بین سرزمین ها نیست تا سربازانی باشند که بخواهند به قیمت ریختن خون دیگری از آن دفاع کنند. وجدان هرکس پاسبان و جود اوست.عاشق به دنیا می آیند، معشوق ناپدید می شوند و به هستی می پیوندند.
تنها غم و درد مخلوقات این کره ها، این بود که نمی خواستند آب و زمین را با مدفوع خود آلوده کنند. چون خداوند چنین دید، کره زمین را آفرید،و مدفوع آنها به به زمین فرستاد و می فرستند. کره زمین مستراح بزرگی است که ما در آن زندگی می کنیم. و دست به هرجنایت و خیانتی برای ادامه این زندگی ننگین خود می زنیم.  ما اشرف مخلوقات نیستیم. ننگ و مدفوع هستی هستیم. 14 اردیبهشت 1394 ــ 1 مه 4016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

هموطنان کرامی زِر زیادی نزنیم.

هموطنان گرامی از حرب های و گروهای چپ ــ چپ تا راست ــ راست، و کسانی که به هیچ گروه و حزبی وابسته نیستند، هر کجا که می نشینند، از وضع دردناک ایران می نالند، و خود را شریک غم و درد ملت ایران می دانند، شما که عزا داری وسینه زنی را برای امامان (مرده پرستی) را در ایران کاری زشت می پندارند. ولی نمی دانید که در رگ های هر کدامتان خون مرده پرستی جاری است. در هر شهری که هستید، چندی از ایرانیان به کمک مالی و عاطفی شما محتاج هستند. غم و غصه هموطنان را در ایران خوردن کاری آسان و بدون هزینه است.( مانند سینه زدن و اشک ریختن برای امامان) ولی حاضر نیستید یک ریال خرج به ایرانیانی که در همان شهری که شما زندگی می کنید کمک کنید.  با وجودیکه می دانید فقیر و تنها  هستند، به دیدارشان بروید.
دیروز به مراسم خاکسپاری «آقای …» یکی هموطنان ساکن در بروکسل رفتم. در آنجا بیش صد نفر از ایرانیان جمع بودند. این روانشاد بیش از دوسال در یک بیمارستان بستری بود. به جرات می توانم بگویم، در تمام مدتی که این شخص در بیمارستان بود، شاید بیش از یکی دو نفر از این اشخاص به دیدن او نرفتند. ولی در مراسم خاکسپاری او همه به خانواده او از صمیم قلب تسلیت عرض کردند.
آدم های سرشناسی  ( ادبی، سیاسی) بودند که در گذشتند، تا زنده بودند هیچ کس به سراغ آنها نرفت، ولی پس مرگ شان بعضی ها برای اینکه خودشان  مطرح کنند، مقاله ها زیادی در باره خوبی، دانشمندی، بزرگی و خدمت کاری آنها نوشتند.

ما که کمترین کمک را به کسانی که کنارمان هستند دریغ داریم، در عین حال سخنران با «اِهن تلپ»  از تمام دنیا دغوت می کنیم تا برایمان از مشکلات ایران حرف بزنند، شب شعر و داستان خوانی می کذاریم، ولی از حال هموطن کنار مان غافلیم،چه بهتر که زِر زیادی نزنیم. خیلی خسته وعصبانی هستم، حوصله ویراستاری این نوشته را ندارم.
11 اردیبهشت 1394 ــ 30 آوریل 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

خاکستر پدر و مادر !

مهرگان گفت: پدرم سرش درد می کرد، مادرم دستمال به سرش می بست. مادرم کمرش درد می کرد، پدرم از کمر درد می نالید. پدرم سرما می خورد، مادرم عطسه می کرد و از دماغش آب می آمد. (گلاب به رویتان) مادرم دل درد داشت، پدرم       می گوزید. پدرم هرگز در تمام عمرش به صورت هیچ زنی نگاه نکرد. (سایر اعضای بدن شان را نمی دانم ؟). به گفته دوست و دشمن پدرم مرد نجیبی بود. مادرم در نجابت شهره عالم بود. مادرم و پدرم، تمام عمر کنار هم می خوابیدند. از هم جدا نشدنی بودند. تمام کارهایشان با هم بود. گویی یک روح اند در دو بدن.
ادامه داد: خدا روان همه مردگان شما را بیامرزد، مادرم یک هفته پس از پدرم در گذشت. من پدرم را سوزاندم، و مقداری از خاکستر آن را درون گوزه چینی ریختم. چون فکر می کردم این دو تمام عمر از هم جدا نشدنی بودند، در آن دنیا هم می خواهند با هم باشند، خاکستر مادرم را هم روی خاکستر پدرم ریختم. پس از چند روز خواب پدر و مادرم را دیدم. پدرم گفت: پسر نره خر الاغ نفهم بی شعور من در دنیای زمینی همیشه جلوی خودم را گرفتم، «با وجودیکه امکانش را داشتم، دزدی نکردم، پا روی حق نگذاشتم، به مادرتان خیانت نکردم، به زن و دختر مردم هرگز نگاه نکردم، و همچنین خیلی کارهای خلاف دیگر «، به امید اینکه به بهشت بیایم و اینجا صاحب هفتاد تا قصر بشوم، در هر کدام هفتاد تا سالن، در هر سالن هفتاد نوع غذا، با هفتاد تا حوری. حالا تو مادرت رو اندختی روی من که با آن هیکل گنده اش نمی توانم تکان بخورم. این حوری های پر رو هم لخت و پتی از جلویم رد می شوند و مرا مسخره می کنند. هرچی هم به مادرت می گویم، دارم له و لورده می شوم. یک کمی جایمان را عوض کنیم، میگوید؛ نه. اگر به این دنیا بیایی، آنقدر  می زنمت که نتوانی از جایت بلندشوی. «مادرم دادش بلند شد و گفت: الهی مادر زنت تمام عمر وبال گردنت گردد، الهی آن چند تا مو هم که داری بریزد و کچلِ کچل بشوی، الهی شلوارت جلوی همکارهایت جر بخورد. الهی مثل همیشه، جلوی همکارانت یادت برود زیپ شلوارت را بالا بکشی «یک عمرگوز و خور ــ خور بابات رو تحویل گرفتم، خواهر و مادرش را تحمل کردم، دست از پا خطا نکردم، به امید اینکه در بهشت با غلمان ها دمخور باشم. حالا من را اندختی روی بابات. اگر بیای اینجا چنان با همین دندان های مصنوعی ام گازت می گیرم که هیچ وقت یادت نرود».

من و همسرم به فرزندانمان سفارش کرده ایم، اگر مُردیم، نخست خاکستر مادرشان را در گوزه بریزند، پس از آن خاکستر من و هر چند وقت به چند وقت هم، گوزه را سر و ته کنند و گاهی روی پهلوی بخوابانند.
29 فروردین 1395 ـــ 17 آوریل 216 ــ اردوخانی ــ بروکسل

سخن سایه ها !

به ذخترک گفتم، گنجشکه اومد لب جوب آب بخوره، افتاد تو حوض. (انگشت کوچکش را کف دستش خواباندم، به ترتیب بقیه) این گرفتش ( انگشت انگشتر) این پختش، ( انگشت میانه) این خوردش، (انگشت اشاره) این گفتش، قسمت منِ کله گنده کو؟ (انگشت شست) بقیه گفتن، زیر سبده، زسر سبده. با سایه انگشتانم زیر بغل دخترک را قلقلک دادم. دخترک از خنده قش و ریسه رفت. او هم  با سایه انگشتانش عروسکش را قلقلک داد، هر سه قهقهه سر دادیم.
من سایه ها را دوست دارم. سایه چشمانی در انتظار. آغوشی باز، لبی خندان، لپی گلگون، سایه صدای پای ذوستی، دلی عاشق،شعری عاشقانه، نگاهی پر مهری، دستی در دستی، لبی بر لبی. سایه ها با هم سخن می گویند. من سخن سایه ها را دوست دارم.

18 فروردین 1395 ــ 6 آوریل 216 ــ بلژیک ــ اردوخانی

شیشکی می بندیم !

بدون شک از پیر مردهای 70 – 80 ساله شنیده اید که با سر افرازی می گویند، پدر بزرگم سر 90 سالگی زن جوان گرفت، صاحب دو تا بچه هم شد.
اغلب این آقایان برای اینکه ثابت کنند که «فلانشان مانند فلان پدر بزرگ روانشادشان هنوز کار می کند»، این حرف ها را می زنند. خیال کنیم حرف ایشان درست باشد، ولی زمانی که از آن ها می پرسیم، چند سال بعد از زن گرفتن و دو تا بچه درست کردن در گذشت؟ می گویند 5 سال.» پس پدر بزرگ ایشان در سن 95 سالگی دو تا بچه یتیم و یک زن جوان را بی سرپرست گذاشته و به دنیای ابدی پیوسته».
باز هم شنیده اید که همین آقایان می فرمایند، «اگه پیرم و می لرزم، به صد تا جوون می ارزم». این حرف را در حالی می زنند که اگر دماغشان را بگیرید، جان از باسن مبارکشان خارج می شود و موش از کان شان بلغور می دزدد یا بدون اینکه بدانند این عزل دو بیتی از شعر معروف حافظ «مژده وصل» است، می گویند،
«گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم گیر، تا سحرگه ز کنار تو جوان بر خیزم «.
کسی نیست به اینها بگوید، در این سن و سال، اگر یار تو را تنگ در آغوش بگیرد، صبح  مرده ات را از خانه بیرون می برند.
ما مردان ایرانی آنقدر گنده گوز هستیم که وقتی نمی توانیم، بگوزیم، شیشکی می بیندیم. وقتی مادر بزرگ هایمان، ما را دودول طلا صدا کنند و برای مان بخوانند،
یه دول داره، یه خایه مال دختر همسایه، همسایه خبر نـــــــــــــداره، بهتر از این نمی شویم.

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم، طایر قدسم و از دام جهان برخیزم
به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی، از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

یا رب از ابر هدایت برسان باران، پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین، تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات، کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش، تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده، تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم
12 فروردین  1395 ــ 1 آوریل 216 ــ بلژیک ــ اردوخانی

رنگِ نیرنگ؟

من رنگین کمان را دوست دارم. هر چند هفت رنگ دارد، ولی آغاز و پایانش یک رنگ دارد.

ما انسان هزار رنگ داریم. هر روز رنگ دگر داریم. دو نفرمان یک نداریم. همه رنگ نیرنگ داریم.
من رنگین کمان را دوست دارم.
8 فروردین 1395 ــ 28 مارس 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

سلام یا درود ؟

تعداد گروه های سیاسی  و فرهنگی ایرانیان ساکن در اروپا، بیش از تمام انگشتان دست پا است. با وجودی که هر کدام با بقیه  در تمام موارد اختلاف عقیده زیادی دارند، ولی آنها را می توان به دو گروه بزرگ تقسیم کرد؛ «سلام کنان»  «درود گویان.

شما نمی دانید با چه کسی طرف هستید. اگر به کسی سلام کنید، فورا می گوید؛ درود، سوال؛ پرسش، سعی؛ کوشش، تبریک؛ شادباش، حق با تو است؛ تو راست می گویی، احترام فراوان؛ ارج زیاد، خدا بیامرز؛ روان شاد، اصفهان؛ اسپهان، اردبیل؛ ارتاویل، مخفی؛ پنهان، ممنون؛ سپاس، مخالف؛ وارو، تضاد؛ دشمنی، معنی؛ چم. آقا؛ بگ، اصغر؛ مرد کوچک تر، صغرا؛ زن کوچک تر، لغت؛ واژه، دبیر؛ آموزگار… و برعکس. اگر درود بگویید، می گویند؛ سلام و…

روزی در جنگل فارغ از خود، مشغول خواندن آواز بودم؛ دیشب خونه فاطمه بودم، آی فاطمه بارک الله، یه قاپ پلو خورده بودم،آی فاطمه بارک الله، … که ناگهان صدایی( صدایی) از پشت سرم شنیدم که می گوید: «آآآآآآقای اروخانی، شما پدر بهترین، برگزیده ترین ها (ابوالفضل) هستید، و خیر سرتان نویسنده. نباید نام های تازی (عربی) به کار ببرید». دست توی پاچه، «درود گل فارغ از خود، مشغول خواندن آواز بودم؛
دیشب خونه فاطمه بودم، آی فاطمه بارک الله،
یه قاپ پلو خورده بودم،آی فاطمه بارک الله، …
که ناگهان صدایی( صدایی) از پشت سرم شنیدم که می گوید: «آآآآآآقای اروخانی، شما پدر بهترین، برگزیده ترین ها (ابوالفضل) هستید، و خیر سرتان نویسنده. نباید نام های تازی (عربی) به کار ببرید». دست توی پاچه، «درود گفتم» و ادامه دادم که بفرمایید ببینم، کدام واژه تازی را به کار بردم. گفت: «شما داشتید می خواندید، دیشب خانه فاطمه بودم، ای فاطمه بارک الله. در حالیکه ما این همه نام های زیبای پارسی داریم. مانند فرخنده، مهنوش، پریزاد، پریوش، الهه، مهوش، آزاده، رودابه، اناهیتا، میترا، که خودم انها را از نزدیک دیده ام. یکی از دیگری زیباتر، آهورا مزدایا (یعنی الهی)! فدایشان شوم، و صدها نام دیگر».
گفتم که معذرت می خواهم. گفت: «معذرت می خواهم یعنی چه؟ باید بگویی، پوزش می خواهم». با شرمندگی، پهنا (عرض) کردم که ببخشید، بخشش از بزرگان است.

بار دیگر داشتم آهنگ زیبای مادر حسن گفت، چی گفت؟ خودش به من چی گفت؛ من زن … می خواندم که یک هم کشوریسر راهم سبز شده و گفت: «شرم هم خوب چیزیه». پهنا (عرض) کردم که چه کار زننده ای کردم که باید شرمگین باشم؟ گفت: «شرم از اینکه می گویی مادر حسن. باید بگویی؛ «مادر جمشید، مهرزاد، مهر داد، هوشنگ … به من گفت، چی گفت؟»…
دوستان! از این پس تمام روز «آهنگ گلپری جون» را می خوانم. گلپری جون! بعله؟ اینجایی جون؟! بعله؟ میای بریم؟ نمیام! خسته میشی؟ نمیشم! وای، وای، وای. پول پیمان (عقد) رو کی می ده؟ ولش کن ورپریده. آخوند دیگه این حرفا رو سرش نمیشه، من پیمان کوتاه مدت(صیغه جاری) می کنم، فرقش چی می شه. تو هم زن منی، تکه (وصله) تن منی…

12آبان 1394 ــ  3 نوامبر 2015 ــ بلژیک ــ اردوخانی