شوخی و جدی

تفاوت از از بند تنبان تا آسمان!

امروز رفتم برای معاینه چشمم به بیمارستان دانشگاه لوون. پس از ورود به بیمارستان، چهار طرف یک ستون بطری ژل صد عفونی بسته شده بود. هر کس وارد می شد، دستش را ضد عفونی می کرد. در سالن انتطار به فاصله هر چهار متر (از روی کنجکاوی اندازه گرفتم) به همچنین، علاوه بر آن روی میزها هم همینگونه، و جلوی منشی ها داروی ضد عفونی دیده می شد..
به جای صندلی صفت که کون را درد میاورد، مبل نرم بود. این کافرها فکر کون بیمارن هم هستند. البته در حوزه علمیه قم هم به کون طلبه ها اهمیت می دهند.
چیزی که بیشتر توجه ام را به خود گرفت، تعداد زیاد کودکان زیر 5 ــ 6 سال، حتی چند کودک که به تازگی راه افتاده بودند که مرتب اینور و انور می دویدند. یک بخش ویژه کودکان بود، برای سرگرمی کودکان در سالن انتطار مقداری اسباب بازی بی صرو صدا هم تهیه شده بود. دو آب سرد کن در دوطرف سالن بود با لیوان یکبار مصرف.
یاد اوری می کنم: خیلی از زنان مردان بازنشسته، چند ساعت در هفته به طور رایگان در این بیمارستان کار می کنند. البته نه کار پزشک ، بله برای راهنمایی بیماران. به عنوان نمونه، احتیاج نبود که بیمار برای معرفی خودش پیش یک منشی برود، بلکه کارت شناسایی اش را در دستگاهی فرو می برد، ( مانند بانک) و فیشی بیرون میامد که رویش نوشته بود باید به کجا مراجعه کند. کسانی که رایگان کار می کنند، به این نوع بیمارن کمک می کنند.
کسانی که مایل بودند می تونستند، ماسک مجانی دریافت کنند.
در سالن انتظار ساعت 11 قهوه چای هم به هرکس که میخواست می دادند.( این همیشه نیست) این کارهم به عهده  اشخاصی بود که رایگان کار می کردند.
16 تا مونیتور بود، زمانی که نوبت شما می رسید، عکس تان با شماره فیشی که در دست داشتید، و به کدام قسمت، و کدام اتاق مراجعه کنید دیده می شد. این کار برای تلف نکردن پزشک بود.
بیشتر پزشکان در بلژیک زنان جوان هستند. برای اینکه بیشتر و بهتردرس می خوانند. و همچنین مدیران شرکت های بزرگ. رییس دانشگاه solvay université (پلی تگنیک)یک خانم 45 ساله الجزیره ای است که به گفته خودش مادر و مادر بزرگش بی سواد وخدمتکار بودند. چندی از زنان ایرانی در دانشگاهای بلژیک مقام مهمی دارند.
میان ماه (بیمارستان) ما تا ماه (بیمارستان ایران) گردون، تفاوت از بند تنبان تا آسمان است.  
21 اسفند 1398 ــ 11 مارس 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک

سخنرانی کرونا در قم!

بسم الله الرحمن الرحیم قبل از هرچیز خیلی خوشحالم که اینجا در شهر مقدس قم خدمت شما مردم با ایمان و نجیب هستم. همانطور که می‌دانید بنده چند صباحی ست که از «چین» به اینجا آمده ام. در آنجا که بودم شرایط شما مردم ایران را که در خبرها می‌خواندم واقعا دچار تأثر می‌شدم که در چه شرایط سخت و رقت انگیزی زندگی می‌کنید. ان شاء الله آمده ام که این شرایط را تغییر دهم. (سوت و کف حضار) البته ورود بنده به این شهر اتفاقی نیست. چرا که معتقدم دردی که از این شهر شروع شده است باید درمانش هم از همین شهر آغاز شود. از آنجا که بنده یک ویروس هستم، دروغ نمی‌توانم بگویم. الان هم همینجا عرض می‌کنم که من آمده ام حکومت کنم و اینطور نیست بیایم در قم بنشینم و کاری به کار سیاست وحکومت نداشته باشم. من از این شهر یعنی شهر مقدس قم شروع کرده ام و به امید خدا تا کل کشور را نگیرم و بر گُرده تک تک شما سوار نشوم از پا نخواهم نشست. (همهمه حضار) خواهش می‌کنم آرام باشید. استدعا می‌کنم اول عرایض من را گوش کنید. بعد از سخنان من خودتان تصدیق خواهید نمود که ورود و ان شاء الله شیوع من، برای شما به معنای رهایی یا لااقل کمتر شدن درد و رنج‌تان خواهد بود!

عنایت بفرمایید بنده در همین گام اول، با حمایت شما مردم که با عدم رعایت مسائل بهداشتی، پشتیبان و یاور من بودید؛ موفق شدم در این شب عید، ۵۴ هزار زندانی را آزاد کرده و به مرخصی بفرستم. لاکن شما راضی به این مقدار نباشید و اگر همچنان من را حمایت و تقویت کنید من به زودی ترتیب بسته شدن تمامی زندانها و آزادی کل زندانیان را خواهم داد. (سوت و کف حضار)

(کف و سوت حضار) بله عزیزان. استدعا می‌کنم گوش کنید. علاوه بر نمازجمعه من به یاری شما با این مجلس فرمایشی و بله قربان گو همان کاری را کردم که باید انجام می‌شد. من در این مجلس را که سالهاست عصاره رذائل (رذالت، پستی) ملت شده است را تخته کردم. (عده ای شعار می‌دهند: کرونای طلایی، تو لیاخوف مایی. عده دیگری نیز شعار میدهند: کرونا کرونا یا با اونا یا با ما؟ فرستاده از ایران
18 اسفند 1398 ــ 8 مارس 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک

دل خوش داریم !

دل خوش داریم که کرونا آغازگر عصر رنسانس ایران کرونا آمد و بدون شک آمدنش آغاز عصری نوین در سرزمین آفت زده مان خواهد شد.
کرونا آمد و اولین خوی او این است که پول و پارتی و مقام در برابرش زانو زدند.
. کرونا آمد و گردهمایی هایی مسخره را به تعطیلی کشاند. کرونا آمد و بساط کاسبی آخوندهای مفتخور کساد شد. کرونا آمد و مجالس جهل و خرافات پراکنی واعظان دین فروش تعطیل گردید. کرونا آمد و مجالس مزخرف و نمایشی عزاداری ها تعطیل شد.
کرونا آمد و کذب بودن بافته های چهل ساله رژیم بر ملا گردید. کرونا آمد و دروغگویی فتواهای ملایان در باره حرام بودن و شفابخشی فلان و بمان به چالش کشیده شد.
کرونا آمد و امید به پیروزی بر افکار قرون وسطایی بر مردمان این سرزمین بار دیگر بازگشت
 کرونا آمد و آمدنش اگر چه درد و رنج و مرگ و ترس و اضطراب و استرس داشت اما مزایای آمدنش بدون شک بسیار بیشتر و بزرگتر از ضرر هایش خواهد بود.
حال اگر از این زاویه به کرونا بنگرید، دیگر آن را نه یک ویروس مرگبار، بلکه عصایی جادویی و نفسی مسیحایی خواهید یافت که بیش از چهل سال بافته سران و سرداران رژیم_ننگین_جمهوری_اسلامی را پنبه کرده، پایه های پوشالی ایدئولوژی افراط گرایانه شان را به لرزه درآورده، بساط جهل و خرافات_پراکنی آنان را با چالش جدی مواجهه کرده، اماکن مذهبی که پولسازترین کارخانه این مفتخواران می باشد را به تعطیلی کشانده، آیه های دروغین و وعده های پوچشان را افشا ساخته، بساط دین فروشی شان را کساد کرده است . دل خوش داریم.
16 اسفند 1398 ــ 5 مارس 2010 ــ اردوخانی

فقر و فساد از قم آغاز میشوذ!

یک زبانزد (ضرب المثل) فرانسوی می گوید: Tous les chemins mènent à Rome تمام راها ما را به رم می برد. برداشت ها گوناگونی می شود از این زبانزد کرد. این آزمایش ها نشان موفقیت است.
این زبانزد از زمانی است که رم بر بیشتر از نیم اروپا تسلط داشت (753 تا 473 ق م) روم ـ آغاز و پایان هر راهی است.و…
اکنون ما باید بگوییم: همه درد، رنج، فقر و فساد از قم آغاز می گردد.
با ارج فروان به حضرت معصومه و تمام امام ها و امامزاده ها: آیا حضرت معصومه در درون ضریحش، اشک نمی ریزد، و به کسانی که ضریح او را می بوسند، و برای بیماری و سایر مشکلا تشان از او کمک و معجزه می خواهند، نمی گوید مردم نادان حرف یک مشت آخوند ریا کار را گوش نکنید، اینها دروغ می گویند، شما را از چاره جویی برای دردتان باز می دارند. خودشان برای درمان کوچکترین بیماری شان به نزد پزشکان پر تجربه و کاردان می روند. واگر هم به زیارات من می آیند، از روی تطاهر است. می خواهند بیشتر شما را عقب مانده و کور و نادان بار بیاورند، تا نسلی پس از نسلی  بیشتر و بیشتر بر شما حکومت کنند. این پول هایی که در ضریح من می ریزید، یک راست به جیب آنها می رود.
 طبق آخرین آمار اعلام شده تا سال جاری، تعداد 10هزار و 500 امامزاده در ایران به ثبت رسیده است.

– آمارامامزادها درسال1357 حدود 1500 بقعه بوده است.(طی سه دهه7برابرشده است)

– فقط  حدود دوهزار امامزاده دارای سند یا شجره نامه اند.

– از این میان 220 بقعه متعلق به حکام، امیران و خان‌ها و 100 بقعه نیز مربوط به دانشمندان و مشاهیر (ازقرن پنجم تاکنون) است.

– حدود چهار هزار امامزاده منتسب به حضرت امام موسی کاظم علیه السلام هستند.

– یک چهارم امامزاده ها در استان گیلان ومازندران می باشند.

– استان سیستان وبلوچستان  و شهر اهواز هیچ امامزاده ای ندارند.– تا دی ماه ۱۳۸۹، تنها در استان گیلان 63 بقعه جعلی شناسایی شده‌‌‌اند که از این میان 23 تای آن‌ها تخریب شده اند.

رضا شاه روانش شاد: گفت از انگلیس و روسیه نترسید، از این آخوندها بترسید. پسرش از روسیه، انگلیس، امریکا ترسید. بیشتر از آخوندها
15 اسفند 1398 ــ 5 مارس 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک     

ناتوانی (ضعف) شخصیتی و شوخی!

ناتوانی شخصیتی را در درون خود احساس می کنم. منی که در بنیان  من است، (شخصیت دوم من) ناتوان است.
این ناتوانی  دو علت دارد. نخستین علت آن تاریخی است که از دوران چند هزار ساله ارباب رعیتی در نهاد من ریشه دوانده. و سالهاست با آن مبارز می کنم. و نشانه آن در واژهایی است که به کار می بردم. مانند، قربان شما، به عرض می رسانم، نوکر و چاکر شما، بنده زاده غلام شماست، و… در برابر قوی تر از خود چاپلوس و خوار، در برابر ناتوان گردن کش و زور گو
زیر عکسم، در وبلاگم نوشته ام:

 من انسانی آزاد شده از یک فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی هستم . برای به دست آوردن این آزادی با خودم جنگیده ام و هنوز می جنگم . من قربان کسی نمی روم، دیگر خودم را بنده و غلام و چاکر و نوکر و خاک پای کسی معرفی نمی کنم . کسی را هم جناب عالی نمی خوانم ، به عرض کسی نمی رسانم . برای من پزشک در مطب یا بیمارستان آقا یا خانم دکتر است، استاد در دانشگاه، خارج از آن خانم یا آقای …هستند. در نبرد با چاپلوسی ، دروغ ، حسادت ، ضعیف کشی ، مرده پرستی ، عدم اعتماد به خود و قبول سرنوشت که همگی زاده فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی است ، پیروز شده ام . و میدانم لحظه ای غفلت؛ آنها بر من چیره می شوند. از شما خواهش می کنم مرا در نبرد با این فرهنگ پوسیده چندهزار ساله یاری دهید.
به پزشگ باز نشسته ای که رابطه چندانی ندارم، تلفن کردم، حرف مان بیشتر از نیم دقیقه به درازا نکشید. آخرین حرفش قربان شما، قربان شما بود. در یک فروشگاه مواد غذایی ایرانی. آقای … پس از خدا حافظی صاحب آن چندین بار به همه می گوید: قربان شما،…
نمونه خوب این ضعف شخصیتی، روانش شاد، شاه بود. یک امیر ارتش یا یک وزیرمجبور بود دست او ولیعهد شش ــ هفت ساله را ببوسد. خبرنگارن ایرانی حق نداشتند در برابر او بنشینند، ولی خبرنگاران خارجی جلوی او می نشستند، پای شان را هم روی هم میانداختند، شاه برایشان سفارش چای و قهوه می داد.از دنیا خبر داشت، ولی بیخبر از آنچه پشت کاخش می گذرد. نشریات دنیا را میخرید، تا چاپلوسی اشن بکنند، ولی نمی دانست، همین روزنامه نگارن چاپلوس، در خلوت چه در باره اش می گویند، و….

پر گویی، در هر موردی اظهار فضل کردن با صدای بلند. به ویژه اگر این شخص عنوان دکتر، و مهندس را به دنبال خود بکشد، و یا ثرتمند، و صاحب مقامی مهمی هم باشد، با پر گویی ناتوانی شخصیتی خود را نشان می دهد.


 وعلت دیگر محیط اجنماعی و خانواگی است. نشان  آن شوخی است. هدف از شوخی (آگاه یا ناخود آگاه) کوچک کردن دیگران، انگشت گذاشتن روی نقطه ای ناتون شان برای خود بزرگ نمایی  است. این هم نشان از شخصیت ناتوان ( ضعیف) من بود.  با این هم مبارزه کرده و پیروز شدم . اگنون هم با همه شوخی می کنم، ولی روی نقطه ای قوی شان دست می گذارم.
این نوشتار، مانند سایر نوشته های من، حاصل تجربه، و  بدون مطالعه در این باره ، و برداشت من است، بدون شک یک روانشناس، یا جامعه شناس بهتر از من می تواند به این موضوع بپردازد.
11    اسفند 1398 ــ 1 مارس 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک

ترامپ مرکزهای فرهنگی را زد!

حدودا 52 روز قبل ترامپ گفت 52 نقطه در ايران از جمله مراكز فرهنگی رو ميزنيم. حالا بعد از دو ماه نماز جمعه ها تعطيل دانشگاه ها تعطيل مدارس تعطيل اماكن زيارتی تعطيل مراكز فرهنگی تعطيل و … يا ترامپ اونقدر قدرت داره كه هر كاری بخواهد ميتونه انجام بده يا خيلی شانس داره كه هرحرفی میزنه اتفاق میوفته ترامپ گفته بود تمام نقاط فرهنگی شما را مورد هدف قرار میدهم. همه بهش خندین و با تمسخر منتظر موشکهای ترامپ بودند ولی از الان از برکت وجود خوده آخوندها مصلی های نمازجمعه – حرم ها و اماکن زیارتی مراکز علمی و فرهنگی – مدارس …و همه و همه تعطیل شدند.
13 اسفند 1398 ــ 3 مارس 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک

نامه سرگشاده به جنتی:حضرت آقای جنتی!

از محمد جواد اسعدی.هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که شما یک حرفی بزنید، و من تمام‌وکمال باهاش موافق باشم و شما را به‌خاطرِ صداقتتان تحسین کنم.
آمریکا یکی‌دو روز مانده به انتخابات مجلس، شخصِ شما را تحریم کرد. جمعه‌ی پیش(دوم اسفند) بعدازاین‌که رأی دادید، خبرنگار آمد جلو و نظرتان را درباره‌ی «تحریم‌شدنتان از سوی آمریکا» پرسید.
شما با ریشخند جواب دادید:
«باید یک آرمِ خریّت به پیشانیِ ترامپ بزنند که هرکس می‌آید ببیند که این خر است! من نمی‌فهمم چه فکری می‌کند! آخر من چه ضرری از این تحریم می‌کنم؟!»

آقای جنتی،
یادم نمی‌آید هیچ‌وقت سیاست‌مداری راست گفته باشد، ولی شما راست گفتید. مدت‌ها بود کسی این‌قدر دقیق از زبانِ من حرف نزده بود. انگار اصلاََ آن مصاحبه را از روی صحبت‌های من «دابسمش» کرده‌‌اید‌. موبه‌مو.
با شما صددرصد موافقم؛ شما چه ضرری ازین تحریم می‌کنید؟! مگر کارگر هستید که تعدیل شوید و بمانید برای پولِ نانِ خانه‌؟! چی از سفره‌ی شما کم می‌شود؟ لَنگِ کدام قرص و دارو می‌مانید؟ اصلاََ در تمامِ این‌ سال‌هایی که مملکت تحریم بود، حقوقِ کدام بُرجتان را ندادند؟ کِی رفتید خرید و موقعِ حساب‌کردن مجبور شدید دوسه‌تا جنس را ببرید بگذارید سرِ جاش؟ اصلاََ تا حالا رفته‌اید خرید؟!
کِی کارت کشیده‌اید و کارت‌خوان «موجودی کافی نیست» را برایتان تُف کرده بیرون؟! ترامپ واقعا خر است آقای جنتی!
اگر قرار بود «شما» از تحریم ضرر کنید، مقاومت و ایستادگی سال‌ها پیش کنسل شده بود.

روز دوم اسفند، روبروی آن خبرنگار، شما راست‌گوترین آدمِ روی زمین بودید. البته تلویزیون، این‌قسمت از مصاحبه را توی اخبار کات کرد. فکر کنم مصلحت نبود این‌قدر صادق باشید!
10 اسفند 1398 ــ 29 فوریه 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک

واقعیت، و حقیقت در داستان؟

تنها داستان (رمان) است که در حقیقت، ما را با واقعیت آشنا می کند. حقیقت برداشتی است از یک وافعیت.
در داستان زیر ( قهرمان داستان پس از مرگ پدر احساس می کند، از بند پدر آزاد شده، و برای اولین بار لذت زندگی را چشیده) منِ نویسنده که روزهای زیادی درد کشیدم، بغض گلویم را گرفت، تا بتوانم این داستان را بنویسم، و اکنون هم که می خوانم، نمی توانم جلوی اشکم را بگیرم. ولی روزهای درد و غم من کجا و رنج و درد آن زن در چند دهه کجا! وشاید شما هم که می خوانید دقایقی غم وجودتان را فرا گیرد، غم چند قیقه شما کجا و  درد و رنج من در روزها کجا و غم درد و رنج آن زن در چند دهه کجا ! این داستان را در سال 1387 نوشته ام.
«مادر مرا ببخش که گناهت نبخشیدم»

پدرم فریاد می زد. مادرم روی فرش افتاده بود و گریه می کرد. پدرم با گفتن رکیک ترین ناسزاها با عصبانی‌ات به او لگد می زد. از ترس گوشه اتاق صورتم را گرفته بودم و اشک می ریختم و از لای انگشتانم به این صحنه دردآور نگاه می کردم. پدرم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت. مادرم اشک ریزان از جایش بلند شد و به سوی من آمد و گفت: چیزی نیست تمام شد. صورتش کبود بود و موهایش آشفته. از بینی اش خون می آمد. این اولین باری نبود که شاهد چنین صحنه ای بودم.

سیزده ساله بودم. همیشه آرزو می کردم، وقتی پدرم از خانه خارج می شود، زیر ماشین برود و دیگر بر نگردد. برای من خوش ترین خبر، خبر مرگ پدرم بود. مادرم مهرش را حلال کرد و جانش را آزاد. و به هر قیمتی می‌خواست که من با او باشم. پدرم مرا نمی خواست.(شاید برای اینکه دختر بودم) ولی مدت‌ها بهانه می کرد، تا مادر از او برای من خرجی نخواهد. یک روز هم با وانتی آمد و وسایل خانه را که بیشتر آنها جهازیه مادرم بود، با خود برد. مادرم اشک می ریخت و چیزی نمی گفت. پدرم همین طور یک زبان فحش می داد. من کنار مادرم ایستاده بودم. عروسکی را که پدرم برایم خریده بود، جلویش انداختم. آن را با لگد به گوشه ای پرتاب کرد و گفت: تو هم گهی هستی مثل ننه‌ات.

خانه تقریبا خالی شده بود. وقتی پدرم برای آخرین بار در را به هم کوبید و رفت، مادر آهی کشید و گفت: جانم آزاد شد، راحت شدیم، به درک که همه چیز رفت، تو را که دارم. با هم گریه کردیم. این آخرین گریه‌مان برای مدت‌ها بود.

من به مدرسه نزدیک خانه‌مان می‌رفتم. مادرم دبیر دبیرستانی دور تر بود. دو–سه سالی گذشت. یک شب مادرم با مردی به خانه آمد. قبلا صحبتش را سر بسته را کرده بود. مرد خیلی با ادب حرف می زد. کوشش می کرد با من پدرانه رفتار کند. من از این کارش لجم می گرفت. تا پایش را از در خانه بیرون گذاشت، من شروع کردم به درآوردن ادایش و خندیدن. مادر با لبخند غمگینی گفت: ادای کسی را درآوردن خوب نیست، مخصوصا آقای … که آدم با نزاکت و فهمیده و با سوادی است.

هفته دیگر، شبی مرد با دسته گلی به خانه ما آمد. مادرم این بار میز رنگینی چید و خودش را کمی آرایش کرد.

بعد از شام مادرم از من خواست که به اتاق خودم بروم و تکلیف مدرسه‌ام را انجام بدهم. رفتم، ولی از سوراخ کلید تماشا می کردم. با هم به صحبت نشستند. نمی فهمیدم چه می گویند. مرد پیش از نیمه شب رفت. دم در با هم چند دقیقه‌ای حرف زدند. فردا من گل ها را پرپر کردم. وقتی مادرم از سر کارش برگشت و دید، گفتم: حیف خیلی زود پر پر شدند، حتما خیلی کهنه بود. مادرم گل ها را جمع کرد. من هم به دروغ قیافه غمگینی به خود گرفتم. مادرم مرا خوب می شناخت.

مرد باز هم آمد. برایم کتاب آورد. من کتاب ها را خط خطی کردم و جلوی مادرم گذاشتم. وقتی دید صدایش بلند شد. گفتم حتما بچه هایش این کار را کردند. اشک در چشمانش جمع شد و گفت: این مرد بچه ندارد. مرد باز هم می‌آمد. با هم به صحبت می‌نشستند. من از لای در نگاه می‌کردم. مرد دست مادرم را می‌گرفت و می‌بوسید. مادرم آرام اشک می‌ریخت. مرد صورت مادرم را آرام پاک می‌کرد. مادرم دست مرد را می‌گرفت و می‌بوسید و بر سینه‌اش می‌فشرد. هر بار که مرد برای مادرم گل می‌آورد، من گل ها را پر پر می‌کردم. گاهی برای من هم هدیه‌ای می‌آورد، من آنها را خراب می‌کردم. مرد کوشش می‌کرد با من پدرانه رفتار کند. و من از هرچه پدر بود، بیزار بودم. جلوی مادرم ادایش را در می‌آوردم  و او را مرتیکه می خواندم. در حضور او هم مسخره‌اش می‌کردم. به او می فهماندم که در این جا زیادی است، سر بار است، طفیلی است، از او بیزارم. در حضور او طوری با مادرم حرف می‌زدم که انگار او نیست، هیچ وقت به او سلام نمی‌کردم، جواب سلامش را هم نمی‌دادم. مرد متوجه می‌شد. لبخند غمگینی بر لبانش ظاهر می‌شد و خون به شقیقه هایش می‌دوید. من مادرم را به خاطر این آشنایی گناه کار می‌دانستم و گناهش را نمی‌بخشیدم. مادرم حس می کرد. با من خیلی مهربان بود، به من باج می داد.

یکی دو سالی گذشت. مادرم بیمار شد، کم سر کارش می‌رفت. مرد مرتب مادرم را نزد دکتر و به بیمارستان می‌برد. مادرم خانه نشین شد. مرد هر روز به دیدن مادر می‌آمد، ساعت‌ها کنارش می‌نشست، دواهایش را می‌داد، با او صحبت می‌کرد. مادرم در بیمارستان بستری شد، باز هم مرد اغلب کنار مادرم بود. سه سال، شاید هم بیشتر مادرم با مرگ مبارزه کرد، تا اینکه فوت کرد. مرد بیش از من درد کشید.

پنج سال بعد از مرگ مادر خبر مرگ پدرم را شنیدم، یک باره آزاد شدم. انگار سایه شومی از روی سرم کنار رفت. ترسم ریخت. روشنایی را دیدم لذت زندگی را چون میوه‌ای شیرین و رسیده چشیدم. برای اولین بار در زندگی دور خود چرخیدم، رقصیدم و آواز خواندم.

خواهش از نمایدگان زن درمجلس شورای اسلامی، و تمام زنان ایرانی!

بنا بر آخرین آمار 18 زن وارد مجلس شورای اسلامی شده اند.  13 نفر اصلاح طلب، و 5 نفر مستقل.خواهران گرامیِ نماینده ملت ایران در مجلس، همانگونه که آگاه هستید، خسارت (دیه) یک زن نیم یک مرد است. و شهادت دو زن برابر یک مرد . در اینصورت رای دو نفر از شما نمایندگان زن برابر یک مرد در مجلس خواهد بود.
و دیگر اینکه خسارت بیضه سمت راست یک مرد نصف بیضه چپ اوست. در اینصورت خسارت تمام اعضای سمت راست بدن یک مرد نصف سمت چپ خواهد بود. با این وصف، شما اگر خواستید  توی گوش یک مرد پر مدعا بزنید، به سمت راستش بزنید. همچنین تو سرش ولگد در کانش. مواظب باشید موقع لگد زدن به بیضه اش خوب نشانه گیری کنید، و سمت راست را بزنید. (برای این کار بهتر است مدتی روی یک متکا خوب تمرین کنید) اگر خواستید چشمش را کور کنید، چشم چپش را هدف قرار بگیرید. بهتر است برای وارد کردن خسارت احتمالی خود را بیمه کنید. همچنین این آموزش ها را دختران خود بیاموزید
 هرگز به چهره مردان نگاه نکنید، بنا به گفته سید احمد خاتمی، اگر نگاه یک زن به چهره یک روحانی برای شهوت نباشد، اشکالی ندارد. خواهش می کنم به چهره احمد خاتمی  و امثالش نگاه نکنید، چون ممکن است خوابش را ببینید و در خواب سکته کنید. (فراموش نکنید، بر روی سینه خود بنویسید: ما نماینده ملت ایران هستیم، و پرستو نیستیم. و اگر می توانید با هم یک فراکسیون ایجاد کنید)
 به امید پیروزی شما نمایندگان زن در مجلس شورای اسلامی، و تمام زنان ایرانی.
نام نمایندگان زن!مستقل: زهرا سعیدی، هاجر چنارانی، سکینه الماسی، ،معصومه آقاپور علیشاهی، سمیه محمودی.
اصلاح طلب:حمیده زر آبادی، فریده اولادقباد، زهرا ساعی، سهیلا جلو دار زاده،سیده فاطمه حسینی، فاطمه ذولقدر،فاطمه سعیدی، پروانه سلحشور، پروانه مافی، طیبه سیاوشی، ناهید تاج الدین، مینو خالقی.
4 اسفند 1398 ــ 23 فوریه 2020 ــ اردوخانی ــ بلژیک.