شوخی و جدی

صبر وظفر ( پیروزی) دشمنان قدیم اند، بر اثر صبر نوبت دشمن آید.
بزک نمیر( صبر کن) بهار میاد،  کوهی آشغال با پوشاک بچه و پلاستیک وکاغذ میاد.
گر زیاد صبر کنی، ز قوره ، انگور گندیده سازی.
به کسی که از گرسنگی در حال مرگ است: صبر کن نمیر، تازه به دوران رسیده ها پس از پرخوری، بقیه خوراک شون رو بریزن تو آشغال دونی، تا تو بخوری.
تو صف نون وایسادی، چند نفر میان جلوی تو، نمی تونی چیزی بگی، تو باید صبرکنی، وقتی نوبت تو می رسه نون تموم شده. گوشت، پیاز، سیب زمینی و . . . به همچنین.
تو اتاق انتظارمطب دکتر نشستی، چند نفر میان، میرن پیش دکتر، باید صبر کنی،نوبت تو که می رسه، دکتر دیگه وقت نداره.
تو صف اتوبوس وایسادی، تا میخوای سوار شی، یک عده هولت می دن می پرن توش، اتوبوس راه میوفته. باید صبر کنی تا اتوبوس بعدی. اتوبوس بعدی هم همین طور .
تو زمستون کنار خیابون داری از سرما می میری، باید صبر کنی تا تابستون از گرما بمیری.
پول نداری، جلوی در بیمارستان داری می میری، باید صبر کنی تا بمیری، بیان جنازه ات رو ببرن.
خدا به ما صبر بده، بلکی شاهزاده، یا مریم بیاد ما رو از شر آخوندها نجات بده.
با تمام بدبختی ها ما باید صبر ایوب داشته باشیم تا خداوند به ما رحم کنه و آب، برق، گاز، نان، درمان، و هر آنچه قولش را  دادند به ما بده.

ایوب مردی درستکار در سرزمین اوز است. خداوند ایوب را به دلیل کارهای درستش مورد ستایش قرار می‌دهد، در این هنگام شیطان  از خدا درخواست می‌کند که اجازه داده شود که صداقت ایوب را مورد آزمایش قرار دهد و می‌گوید که دلیل درستکاری ایوب فقط به خاطر این است که خداوند از او حمایت و محافظت می‌کند. خداوند محافظت را از ایوب دور می‌کند و به شیطان اجازه می‌دهد که ثروت او، فرزندان او و سلامتی او را از او بگیرد. با وجود بلاهای بسیار، ایوب خدا را نفرین نمی‌کند، با اینکه او از شرایط به وجود آمده برای خود ناراحت است، خدا را به بی‌عدالتی متهم نمی‌کند.

خدا وقتی به شکر گزاری و ایمان ایوب پی می برد،ایوب را به وضعیتی بهتر از وضعیت قبلی خویش بازمی‌گرداند. ایوب به داشتن هفت پسر و سه دختر آمرزیده می‌شود. دختران او زیباترین دختران تمامی سرزمین می‌شوند. ایوب ۱۴۰ سال دیگر عمر می‌کند و فرزندان فرزندان خود را تا نسل چهارم می‌بیند. باید صبر کنیم، بلکه؟
1 فروردین 1404 20 مارس 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک

کنار استادم «خر» نشسته بودم. او علف می خورد و من هم نان، پنیرو خرما. چند تا خرمای بدون هسته در دهان مبارک اش گذاشتم. با لذت فراوان خورد. در ضمن با یاد آوری گفتارهای مردان سیاسی اپوزیسیون، کون گره های دونفری، اتاق بحث سه نفری ، شورا ها و جبهه های یک نفری در صفحه های مجازی گذاشتن، و دعوت کردن دیگران، که هیچ کس دعوت شان را نمی پذیرد، می گفتیم و می خندیدیم که یکباره سر کله جناب دکترحسن خان  (دکتر در واجبی مالی از دانشگاه آزاد قزوین) پیدا شد و از چند قدمی با صدای بلند رو کرد به استاد من و گفت: « حضرت جناب اسب سلام عرض می کنم،» و سلامی هم به من کرد.
استاد عر عری کرد و گفت: اسب خودتی و هفت جدت.
دکتر حسن خان گفت: اسب که توهین نیست قربان.
استاد من گفت: مرتیکه الدنگِ بی شعورِ نفهم به من میگی اسب، هندونه زبر بغلم می ذاری،بازم می خوای ازم خر حمالی مجانی بگیری، گذشت اون دوران، برو گم شو قیافه ات رو نمی خوام ببینم.
استادم اهل تظاهر و دروغ نیست. چه کنم، من هم زیر دست چنین استادی دانش آموختم.
خرکی بود مرا استاد، به جز راستی و درستی به من یاد نداد.
20 بهمن 1403 ــ 8 فوریه 2025 ــ اردوخانی ـ

دلم هوای کسی را دارد تا زیر سایه اش شاد با خیالی آسوده آرام قدم بردارم، گاهی دست نوازشگرش بر سرم، گاهی با لبخندی و چشمان پر مهری سر برگرداند و به من بنگرد.
دلم میخواهد با سایه ام گرگم به هوا بازی کنم،  گاهی او جلو بدود، گاهی من، خور شید را خاموش کنم، در تاریکی به دنبال یکدیگر بگردیم. دلم می خواهد با سایه ام بی ریا درد دل کنم.
دریغا سایه ام را در شبی تاریک گم کرده ام .
بیا ای دوست بیا، تا سایه های مان پیدا کنیم و شاد و خندان زیر سایه یک دیگر با گام هایی  استوار بی دغدغه و ریا قدم برداریم.
13 اسفند 1403 ــ 13 مارس 2025

دیواری بلند در کوچه ای تنگ و پر پیچ و خم در خواب دیدم. گفتم اش ای دیوار چرا تا کنون سکوت کرده ای و سخن نمی گویی. بگو آنچه دیده ای و شنیده ای. راستی با دیوار روبرو قهری، مگر خاطره مشترک ندارید؟
 از شادی رهگذران هلهله کنان به دنبال عروس داماد، از اشک یتیمان و بیوه زنان، بی خانه مانان از هزاران کس که گاهی نجوا کنان، گاهی فریاد کنان از کنار تو گذشتند بگو. نکند قیل و قال و گرگم به هوا و قایم موشک و الک دولک تبله بازی کودکان را فراموش کرده ای؟ از آواز خوان دوره گرد، کلاغی با قار و قارش، گنجشکی با جیک جیک اش، سگی با پارس کردن اش بگو. می دانی موش داری، موش گوش دارد،دهان لق است، خبر چینی می کنند، بیشتر بگو مگوها، دلخوری ها، دشمنی ها تقصیر موش هاست.
ای دیوار بلند، صد آفرین به آن معماری که نخستین سنگ تو را کج ننهاد. راستی از کلنگ، از زمین لرزه، از طوفان و سیل نمی ترسی؟ میوه شاخ تاکی که بر تو آویزان است چشیده ای؟ از چه زمانی لک لک که بر سر تو لانه کرد. آن گلهای زیبای وحشی که بر سرت روییده اند، زیبایی شان را دیده ای، گاهی یکی از آنها را بوییده ای؟ به یاد داری چند پیر زن و پیر مرد، دست بر تو لنگان ــ لنگان از کنار تو گذشتند؟ پیر مردان و پیر زنانی که در کنار تو به زمین افتادند، اگر دست داشتی دست شان نمی گرفتی؟ راستی داستان موشی که ابسار شتری در دست داشت و سر افراز می کشید، موش های دیگر فریاد شادی سر می دادند، شتر آرام با موش به درون رودخانه رفت، موش نزدیک بود غرق شود، شتر اورا از آب بیرون آورد را می دانی؟  بر روی آن سرو های بلند، می دانی چه پرندگانی لانه کرده اند؟ داستان پیلی که با سنجاب گردو بازی می کرد را می دانی. بگو ببینم زنانی که  پیش ازشامگاه پس از آب و جارو کردن جلوی خانه،بر روی سکوی در خانه می نشستند و تخمه می شکستند و با زن های در و همسایه گپ می زدند چه می گفتند؟ در این عمر طولنی ات، ستارگان را شمرده ای، چشمکی به آنها زده ای؟ می دانی چند شهاب از روی سرت گذشتند؟ راستی آن قصرِ که ویران شده قصر نشینانش درکدام گورستان به خاک سپرده شده اند؟.
ای دیوار بلند، آن مقبره های بزرگ امامان با گنبد طلایی می دانی کدام چه کسی در درون آن به خاک سپرده شده؟ چرا مردم مسکینِ دردمند از مرده ای معجزه می خواهند.
ای دیوار سال های سال است که سکوت کرده، چرا آنچه در دل داری و می دانی نمی گویی؟

دیوار یکباره به زبان آمد و گفت: من از باد و طوفان و سیل و زمین لرزه نمی ترسم، از این بی شمارمورچه های ریز و درشت که آرام زیر بنای من را خالی می کنند تا اینکه با بادی سر نگون شوم می ترسم، سرنوشت آن کاخ های با شکوه، آن مقبره های گنبد طلایی به وسیله مورچه ویران می شوند، من درسکوت ام، ولی تو ای داستان نویس، داستان هایی که من در دل دارم بنویس. داستان زنان و مردان و کودکان گمنام، داستان هایی که تاریخ نویسان ننوشته اند.
21 اسفند 1403 ــ 11 مارس 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک

آقای رضا پهلوی: شما خود را طرفدار ملت ایران می دانید و گوشش می کنید با همکاری ترامپ رییس جمهور آمریکا و نتانیاهو نخست وزیر اسراییل به کمک ملت ایران بشتابید تا این رژیم ستمکار جمهوری اسلامی ایران راسر نگون کنید، و یک حکومت مردم سالار (شاید) به رهبری شما جانشین حکومت  کنونی در ایران گردد.
کمک شما به ملت ایران برای براندختن این نظام زور گو که به هیچ صراطی مستقیم نیست کاری بسی نیکو و پسندیده است. اما اسان نیست. ولی کمک به ده ها پناهنده ایرانی که از آمریکا به پاناما رانده شده اند، و درشرایط بسیار سختی در زندان به سر می برند، با امکانات مالی که دارید کار اسانی است، ولی هزینه دارد. من به شما پیشنهاد می کنم با وکیل های زبده آمریکایی تماس بگیرید و با پرداخت چند صد هزاردلار ازآنها بخوهید تا این پناهندگان ایرانی را به امریکا باز کردانند. شما می دانید اگر این ایرانیان زندانی در پاناما به ایران بر گردند چه بلایی حکومت ایران به سرشان خواهد آورد. با آرزوی تندرستی و شاد کامی شما و باز گشت ایرانیان زندانی در پاناما به آمریکا.
15 اسفند 1403ــ 5 مارس 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک

میان جمع تنهاترم تا در تنهایی. می خواستم با یکی درد دل بگویم. هیچ کس جز آسمان درخیال نیافتم.
گفتم اش: ای آسمان، چه به رنگ آبی باشی و خورشید در روز در تو بدرخشد، چه شبی پر ستاره، سر پوش بی خانمانان، جنگل ها، دریاها و کوه ها باشی، از نشخوار کنندگان دلم گرفته و غمگین ام. نه از گاوان، گوسپندان، بزان، آهوان و موشان، . . . آنان نخست گیاهی را می خورند، سپس زمان آسایش، از شکم به دهان می آورند، خوب می جوند و دوباره به شکم باز می گردانند، و پس مانده اش را دفع می کنند.
حرف نشخوار آدمیزاد است؟ از آنانکه حرف نشخوار می کنند، غمگین ام و رنج می برم. نشخوار کرده خود و دیگران را سال ها نشخوار می کنند، سخن تازه ای برای گفتن ندارند، نشخوارشان را از دهان دفع می کنند.
شرمنده زخود از زمانی که میان ایشان هستم و گاهی لبکی می جنبانم.
اشک در دیده ام یخ زده، آسمان به حال نزار من می گرید.
29 بهمن 1403 ــ 17 فوریه 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک

میان واژه ها درمانده و سر گردانم. هر واژه برایم دنیایی است. دنیایی پر از شگفتی ها و رازها.
دل هر «واژه» (ذره) را که بشکافی، «دنیایی» (آفتابش) درمیان بینی. (هاتف اصفهانی)
دلم گرفته، وجودم را پشیمانی فرا گرفته. پشیمانی همراه با شرم.
پشیمانی از اندیشه های پلید، از کردار و گفتار های پلید، از به دنیا آمدن، از بیهوده بودن.
کسی هست که برای لحظه ای هم شده، احساس پشیمانی نکرده باشد؟
راستی چه کسی برای نخستین بار احساس پشیمانی کرد و این واژه را گفت و نوشت؟ در کدام گِل یا سنگ نبشته از او به یادگار مانده؟ در کدام کتاب تاریخ این واژه برای نخستین بار به خامه آمده؟
آیا درک پشیمانی ویژه انسان ها است یا سایر جاندارن هم لحظه ای احساس پشیمانی از به دنیا آمدن می کنند؟ بچه آهویی در زیر دندان و چنگال درنده ای از اینکه به دنیا آمده احساس پشیمانی نمی کند و مادرش اشک در دیده از اینکه او را زاییده احساس شرم و پشیمانی نمی کند؟ کبوتری زیر چنگال و منقار عقابی به خود نمی گوید، کاش آن زمانی که در پوسته ای بودم، ماری مرا می بلعید؟ . . .
بیماری که درد می کشد، از به دنیا آمدنش پشیمان نیست، آرزوی مرگ نمی کند؟ چه کهن سالانی را دیده ام که در خانه سالمندان آرزوی مرگ می کردند و از به دنیا امدن پشیمان بودند.
مادری که طناب دار بر گردن فرزندش می بیند، آیا از زاییدن او پشیمان نیست؟ . . .
 آیا خدا از آفریدن بهشت و جهنم، آدم و حوا، شیطان، عزراییل و از اینکه شیطان میوه ممنوعه را به خورد حوا داد و آن ها را از بهشت راند، پشیمان نیست؟
به روایتی حوا پانصد بار زایید، هربار یک پسر و یک دختر. آیا آدم و حوا اگر زنده بودند و می دیدند تا به امروز فرزندان شان همدیگر را می کشند، مال یک دیگر را به یغما می برند، خانه ها و مزرعه های یکدیگر را به آتش می کشند، زن و فرزندان همدیگر را اسیر و برده می کنند، نسل کشی می کنند. . . از به دنیا آوردن فرزندان خود احساس پشیمانی و شرم نمی کردند
تنها درندگان از دریدن جانداران گیاه خوار پشیمان نیستند.
این انسان های پلید درنده خو، این پادشاهان، حاکمان، ملایان . . . از شکنجه کردن و کشتن هم نوعان خود نه تنها پشیمان نیستند، بلکه با تمام وجود احساس شادی و پیروزی می کنند.
دریغا، درمانده ام از اینکه نمی توانم شگفتی ام را از پیچدگی و بزرگی این واژه «پشیمانی»به بزرگی تاریخ، بازگو کنم. اگر می توانستم این نوشتار صدها برگه می شد.  
22 بهمن 1403 ــ 10 ژانویه 2025 ــ اردوخانی

کنار استادم «خر» نشسته بودم. او علف می خورد و من هم نان، پنیرو خرما. چند تا خرمای بدون هسته در دهان مبارک اش گذاشتم. با لذت فراوان خورد. در ضمن با یاد آوری گفتارهای مردان سیاسی اپوزیسیون، کون گره های دونفری، اتاق بحث سه نفری ، شورا ها و جبهه های یک نفری در صفحه های مجازی گذاشتن، و دعوت کردن دیگران، که هیچ کس دعوت شان را نمی پذیرد، می گفتیم و می خندیدیم که یکباره سر کله جناب دکترحسن خان  (دکتر در واجبی مالی از دانشگاه آزاد قزوین) پیدا شد. و از چند قدمی با صدای بلند رو کرد به استاد من و گفت: « حضرت جناب اسب سلام عرض می کنم،» و سلامی هم به من کرد.
استاد عر عری کرد و گفت: اسب خودتی و هفت جدت.
دکتر حسن خان گفت: اسب که توهین نیست.
استاد من گفت: مرتیکه الدنگِ بی شعورِ نفهم به من میگی اسب، هندونه زبر بغلم می ذاری،بازم می خوای ازم خر حمالی مجانی بگیری، گذشت اون دوران، برو گم شو قیافه ات رو نمی خوام ببینم.
استادم اهل تظاهر و دروغ نیست. چه کنم، من هم زیر دست چنین استادی دانش آموختم.
خرکی بود مرا استاد، به جز راستی و درستی به من یاد نداد.
20 بهمن 1403 ــ 8 فوریه 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک

چند روز پیش دلم گرفته بود، احساس کردم در میان «برترین جانداری که خداوند آفریده» (اشرف مخلوقات) جایی ندارم، به باغ اهل ( باغ وحش) به دیدار جانداران دیگر رفتم.
چند خر با اشتیاق به سویم آمدند و جویای حال من شدند و جویای حال شان شدم.
خرِ خردمندی گفت: حال ما خوب است، می خوریم و می خوابیم، زمانی که هوا خوب است مانند امروز، در کنار سایر چرندگان  و پرندگان  می گردیم  وخرغلط می زنیم. اگر بیمار شویم، به بهترین گونه درمان می شویم، کارکنان این باغ نوازش مان می کنند، هر کجا که بخواهیم شکم خالی می کنیم، ترسی هم از شیر و پلنگ و گرگ . . .  نداریم، آن ها در قفس های آهنین از ما دوراند.
اما گاهی برای خرهایی که شب روز، چوب می خورند و سیخ به باسن شان فرو می رود و بار کشی می کنند غمگین ایم.
ادامه داد: راستی نگاه کن به آن خرگوش ها که  دندان قروچه می کنند و خود را به خواب زده اند وغم خر گوش هایی که به کشتار گاه می روند را ندارند. آهی کشید گفت: خوشا به حال شان
  
گاوی به دیدارم آمد گفت، حال ماهم مانند این خر هاست، درد و غم ما این است که انسان ها بی شمار گاوها را برای پر کردن شکم بی هنر پیچ پیچ اشان می کشند. کار به انجا کشیده گوشت گاو خوراک درندگان این باغ هم می شود.
غازها، مرغابی ها، بوقلمون ها،مرغ ها  و خروس ها و چند پرنده دیگر دورم را گرفتند. چند کبوتر از آسمان به جمع ما اضافه شد، شتر مرغی سر برافراشت و گفت: حال و احوال ما پرداران، مانند خر ها، کاوها، آهوها، و سایر چرندگان است، اما با تمام وجود غمگین ایم برای مرغ ها و دیگر پرندگان که کشته می شوند، تا میلیون ها انسان ها به زندگی ننگین خود ادامه دهند، حتا کار به آن جا کشیده که خوراک سوسمار ها و درندگان اینجا می شوند.
گفت ام: اگر حال مرا بپرسید، بهتر از شما نیست، شکم ام سیر است و جایم نرم و گرم، به پزشک دست رسی دارم و دارویم آماده . اما با تمام وجود غمگین ام و آرزوی مرگ دارم. چرا که آگاه ام به اینکه هم زمان و هر روز صدها انسان زیر بمب کشته، زخمی و خانه شان ویران می شود. میلیون ها نفر از گرسنگی می میرند. از سر زمینی می آیم، که صدها نفر در سال اعدام می شوند، زندان هایش از انسان های بی گناه پر است، درماندگی ( فقر)همگانی شده. به این خاطر که «یک جاندار ترسو در پوست شیر»، خود را سلطان جانداران پنداشت، لقب آریا مهر، خدایگان به خود داد،(چه فرمان یزدان، چه فرمان شاه) عده ای چاپلوس دورِ خود جمع کرد،هیچ کس را آدم حساب نکرد، اندیشمندان را عن تلکتوئل خواند، از ترس برای حفظ  جان خود دست بوس گرگ ها شد، به آن ها پر و بال داد، چند هزار لانه در هر کوی و بام برای شان  ساخت، از عمو سام، خرس سپید، و دولت فخیمه ( محترم) انگلیس هم ترسید و به آنها باج داد. و: ملتی را درمانده، و میلیون ها نفر را آواره کرد، خودش و بستگاش هم فراری، و جانشین و بستگان اش سر گرم خوشگذرانی در غرب شدند و غم ملت را ندارند. بااین حال عده ای خود را به خواب خر گوشی زده اند و نمی خواهند ببینند وبشنوند. دوستان ارجمندم، من هم یکی هستم مانند شما.  
8 بهمن 1403 ــ 27 ژانویه 2025 ــ اردوخانی ــ

دونالد ترامپ «دجال»( از پدر آلمانی، و از مادر اسکاتلندی) یکبار در سال 2017 ظهور کرد، نخستین کارش پاره کردن برجام و تحریم های بیشتری علیه ایران، لغو پیمان دوستی و جنگ تجارتی با کوبا و میلیاردها دلار کمک  نظامی به اسراییل بود.
«دجال» پس از چهارسال در انتخابات 2024 آمریکا دوباره ظهور کرد، و 21 ژانویه 2025 رسما (بنیادی) چهل و هفتمین رییس جمهور آمریکا خواهد شد«دجال» قول داده که روسیه و اوکراین را در یک روز با بخشیدن قسمتی از سرزمین اوکراین به روسیه، آن دوکشوربه صلح وادارد، و مسئله فلسطین را با براندزی نسل فلسطینی ها حل کند.
دولت اسراییل حق دارد، برای رفع خطر حزب الله، لبنان و سوریه، قسمتی از سرزمین های این دوکشور را ضمیمه خود کند. کانال پاناما، کانادا و گرینلند قسمتی از دانمارک (56000 جمعیت) را ضمیمه آمریکا، و ایران را بیشترتحریم کند. زمانیکه از او پرسیدند برای جلوگیری ایران برای به دست آوردن اسلحه اتمی چه برنامه ای دارید، پاسخ داد: این جزو اسرار ارتشی است.

این بارظهور«دجال»همراه است با گرگ های خونخوار وحشی و نژاد پرستی به نام های:
«ایلان ماسک، جری دیونش، مارکو روبیو، پیت هگزت، کریستی توم، جان رتکلیف،
الیزا استفانیک، تام هومان، سوزی وایلر، ویوکراما سومی، مایک والتز، استیو وینکاف».
کار «دجال و گرگ هایش» با سرکوب تمام کسانی که قصد مخالفت با منافع آمریکا را دارند، و سد راه او برای تقویت آمریکا، به دست آوردن منابع معدنی سرزمین های دیگر باشند آغاز می شود.

ولی غولی به نام «چین» با سیاستمداری، فرزند ناخلفی را به نام «کره شمالی» در دامن اش پرورش داده که موشک های اتمی دوربردش تهدید جدی برای «آمریکا» و غرب
است، و هر زمان که بخواهد می تواند آنان را به طرف امریکا روانه کند. و همچنین با بی طرفی ظاهری در جنگ روسیه و اوکراین به روسیه کمک نظامی کند.
در بین عده ای که در شکم شان عروسی به پا کرده اند، با دست و پا بوسی از «دجال» (نخواستم بی ادبی کنم) امیدوارند آمریکا با «لشگر آل عیسی، و اسراییل با لشکر آل موسی» از زمین و دریا و آسمان به ایران حمله، و با خاک یکسان کند و میلیون ها نفر را به کشتن دهد، و سلسه آیت الله ها را براندزد، و بازماندگان خاندان شاهنشاهی را بر مصدر قدرت بنشاند.

* دجال در اسلام: ظهور دجال از نشانه‌های برپایی قیامت دانسته شده‌است. دجال فردی با یک چشم و صورتی کریه و موهایی تابداراست که بر پیشانی‌اش کلمه کفــــرحک شده‌است. دجال در آخرالزمان از شرق و احتمالاً از خراسان خروج می‌کند. او انجام کارهای شگفت‌انگیز و معجزاتی جمع زیادی از مردم را می‌فریبد. ویکی پدیا.
21 دی 1403 ــ 10 ژانویه 2025 ــ اردوخانی ــ بلژیک.