شوخی و جدی

بیشتر بخوانید…

نوشته شده در مهر 1371 – شپتامبر 1992

الهام گرفته از کتاب  ًهرگز بدون دخترم ً نوشته بتی محمودی که پر فروش ترین کتاب آن سالها شد و از آن نیز فیلمی ساختند. در آن زمان هر کتابی ( اکنون هم همچنین) که سبب بیشتر منزوی کردن ایران میشد با تبلیغات آمریکا مورد تو جه قرار می گرفت. این کتاب به چندین زبان ترجمه گردید.

هرگز بدون مادر زنم : همانطور که میدانید دوسال قبل به علت زندانی شدن یک خانم بلژیکی در ایران به جرم جاسی برای اسراییل و آمریکا ، روابط این دو کشور نزدیک به قطع شدن بود، و چند ماه پیش کتابی به نام هرگز بدون مادر زنم  به قلم» آندره …» منتشر گردید که این کتاب سر وصدای زیادی کرد و پر فروش ترین کتا ب  سال شناخته شد .

بیشتر بخوانید…

دانشمندان و پژوهشگران برای عقب ماندگی ایران دلایل بسیاری آورده اند که حتما با چندی از آنها شما آشنا هستید که از دید این پژوهشگر و صاحب نطر و عمق اندیش این دلایل اساسی  نمی باشند. و من تنها آدمی هستم ( آدم یعنی من ) که به علتهای اصلی آن پی برده ام.

یکی از دلیل اساسی عقب ماندگی ما زبان ما است . این اندیشه  تنها من نیست ، بلکه عده ای از پژوهشگران ایرانی دیگر هم  صد سال پیش به این موضوغ پی برده اند، ولی کسی آنها را جدی نگرفته  و پژوهش های آن ها را ادامه نداده .

بیشتر بخوانید…

بیشتر بخوانید…

کشته شد

کی کشت اش؟

کم و تو و او

ما و شما و ایشان

باچه ؟

با خنجر دروغ

سلام امان دروغ بود

اظهار ارادتمان دروغ بود

قسممان دروغ بود

عیادتمان ، از روی حساب دروغ بود

آرزوی سلامتیمان  دروغ بود

بر مزارش اشک می ریزیم

               این هم به تظاهر و دروغ

30 اوت 2004 / سلام روسپان سلام

بیشتر بخوانید…

جام شراب عشق در دستمان بود

بی خیال می نوشیدیم

مست بودیم زعشق

لحظه ای غفلت

جام افتاد و شکست

شکسته هایش را کنار هم گذاشتیم

دریغا

جام شکسته کی پر شود

         از شراب عشق .

29 اوت 2004 / سلام روسپیان سلام

بیشتر بخوانید…

دیوانه ام، نه دیوانه دیوانه

افسوس یک کمی دیوانه ام

                    دیوانه کوچک

شرم دارم، نه ز دیوانگی ام

              ز کم دیوانگی ام، ز کوچکی ام

کاشکی دیوانه دیوانه بودم

فریاد می زدم، لگد به در و دیوار می زدم

با سگ های ولگرد، با گربه های گم شده، با پرندگان

با ماهی ها، با درختان، با گلها، با هرچه هست

با صدای بلند حرف می زدم

در کوچه و خیابان، گاهی شیپور

                  گاهی طبل می زدم

برهنه می گشتم، به هستی می خندیدم

                     قهقهه می زدم، قهقهه می زدم

به من می خندیدند، مسخره ام می کردند

کودکان به من سنگ می زدند

درد می کشیدم، رنج می بردم

ولی همچنان

             قهقهه می زدم، قهقهه می زدم

 
ابوالفضل اردوخانی
۲۴دسامبر۲۰۰۵

در کشورهایی که با حکومتی مردم سالار اداره می شوند ، دولت مردان  از( پادشاه و خانواده اش) یا رئیس جمهور و سایر اعضا دولت  هیچگونه مصونیتی از سوی نشریات و رسانه ها نداشته و اغلب به صورتی گسترده به هجو و طنزو کاریکاتور کشیده می شوند. و از جانب آنها هیچ گونه عکس العملی نشان داده نمی شود.چون آگاه اند به اینکه مردم آنها را برای خدمت به خود این مقام برگزیده اند ، در این صورت ملت حق دارد هر گونه که میاندیشند در باره آنها بگویند و بنویسند. حتی طنر و هجو سبب محبوبیت آنها بین مردم  می گردد. ولی در کشورهایی با حکومت استبدادی، چون بنای حکومت بر زور است ، نه به خواست ملت کمترین انتقاد چه با نوشتن مقاله و یا هجو و  ظنز و  کاریکاتور مبتکرینش سخت مجارات  و زندانی و شکنجه می شوند حتی به قتل می رسند.                                                   

من با وجودیکه  باره ها در تلویزیون بلژیک دیدم که خانواده سلطنتی ، از شخص پادشاه تا همسر و فرزندان و حتی اجدادش مورد تمسخر و تقلید قرار گرفته اند، اکنون که این مطالب را می نویسم یکی از آنها را به یاد ندارم ،همان لحظه دیدم و خندیدم و فراموش کردم ،  ولی با کذشتن نزدیک به سه دهه از بر کناری شاه هنوز چندی از طنزهایی که در باره او در بین مردم دهان به دهان می گشت به یاد دارم. و حالا هم بدترین هجوه ها در در باره دولت مردان کنونی در بین مردم دهان به دهان می گردد.                                                                  

درکشورهایی که رسانه ها آزادند و می توانند هر گونه خبر( یا شایعه) را بنویسند و بگویند، شایعات بین مردم وجود ندارد، ولی در کشورهایی با حکومت استبدادی که رسانه ها سخن گوی حکومت هستند بد ترین شایعات را مردم  در باره  می گویند و واین خود سبب عدم اعتماد ملت به خکومت می شود.

طنز آنچنان را آنچنان تر می کند . در حقیقت اشتباهاتی که به نظر ما کوچک بی اهمیت می آیند چنان بزرگ می کند ه مشکل بتوان آن را ندیده گرفت.

طنز باورها شخص یا جامعه را زیر سوال می برد. هجو خود شخص را و گویا ترین وسیله انتقاد است

طنز به سند و مدرک احتیاج ندارد ، بدین سبب جواب دادن به آن به خصوص از طرف دولت مردان مشکل به نظر می آید. طنز و هجو را من به قلقک تشبه می کنم . تهمت و فحاشی را به کتک زدن.

اگر اشتباه نکنم تاریخ مصرف هجو کوتاه است  بستگی به دوره قدرت آن شخص و یا مدت حکوت حد اکثر تا زنده بودنش است، ولی طنز تاریخ مصرف طولانی تری دارد شاید بتوان آن را همیشه به کار برد.

گاهی از حاثه ای رنج می برم و نمی توانم آن را به صورت داستان بنویسم ، یا بگویم . در این صورت طنز بهترین وسیله برای گفتن احساسم می باشد:

آگهی

مردی هستم چهل ساله از فامیل اصیل با فرهنگ ایرانی ، قد نسبتا بلند، وزن متوسط، دکتر در اقتصاد، بدون هرگونه اعتیاد، علاقه مند به ورزش و موسیقی و نقاشی ، شاغل در یک شرکت بزرگ با درآمد خوب،دارای خانه شخصی  و اتومبیل ، شیک پوش ، داری پای چپ شماه 43 ،مایل ام با مردی با همین مشخصات دارای پای راست آشنا شوم تا در صورت دوستی و توافق بتوانیم با هم یک جفت کفش بخریم . علاقه مندان می توانند به تلفن شماره …… و ایمل ……. با من تماس بگیرند.

یکشنبه 22 فرودین 1378 – 11 آوریل 1999

حالا که در وبلاگ می خواهم طنز بنویسم  دچار سر درگمی شده ام ، و نمیدانم از کدام یک نوشته هایم  آغاز کنم. اندیشه ام همچو کلافی گره کور خورده است که هر بار یکی را باز می کنم با گره دیگری برخورد می کنم . پس چه بهتر با چند  طنز کوتاه از نشریه فکاهی توفیق که هنوز چند شماره از آن را دارم آغاز کنم.  روان توفیق ها و نویسندگانش شاد. 

موضوعی را که فراموش کردم : اگر جوانان قدیم به یاد بیاورند، نشریه توفیق روان شاد امیر عباس هویدا، کسی که درایران در زمان سلطنت محمد رضا شاه   که نزدیک به چهارده سال نخست وزیر بود سخت مورد حمله قرار می داد ، و این سبب محبوبیت او بین مردم بود ، ولی شاه با وجودیکه هر روز نشریات و رادیو تلویزیون در باره خدمدتش  می گفتند و می نوشتند مورد علاقه مردم نبود.

در کارگه کوزه گری رفتم دوش   دیدم دوهزار گوزه گویا وخموش

ناگه ز یکی کوزه برآمد(( آخ جون))  وقتی که نشست یار سیمین تن بر روش

                                                                           خیام + ع- پ

پنج شنبه 1 مرداد 1349

خواندنیها: اولین کارنخست وزیر مطالعه جراید است.

     کاکا – با این تعریفهایی که ازش می کنن میخواستی نباشه 

توی صف بنز، بیقزارم   بینی     در داخل بنز در فشارم بینی

القصه چو دیر رسم بر سر کار   اخراج ز شغل پست و کارم بینی

 ممصادقخان))  پنج شنبه 19 مهر 1349

 و فراموش نمی کنم هادی خرسندی و ابراهیم نبوی طنز نویسان کنونی که هر دو نسبت به من مهر فراوان دارند.