دیدمش، عادت حالش را پرسیدم. لبخنده غمگینی زد و گفت: دلم نمی خواهد یک موی سرم را به کسی بدهم. تعجب کردم. گفتم تو که ادم خسیسی نبودی. گفت: دلم نمی خواهد کسی به درد من گرفتار شود. در آغوشش گرفتم و پیشانی اش را بوسیدم ویک موی ازسرش را کندم.هم درد او ، و همدرد ملتی شدم. چه سود از همدردی ما. همدردی ما دردی را دوا نمی کند.
تصویری از من
من انسانی آزاد شده از یک فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی هستم . برای به دست آوردن این آزادی با خودم جنگیده ام و هنوز می جنگم . من دیگر خودم را بنده و غلام و چاکر و نوکر و خاک پای کسی معرفی نمی کنم . کسی را هم جناب عالی نمی خوانم ، به عرض کسی نمی رسانم . برای من پزشک در مطب یا بیمارستان آقا یا خانم دکتر است، استاد در دانشگاه، خارج از آن جا خانم یا آقای ...هستند. در نبرد با چاپلوسی ، دروغ ، حسادت ، ضعیف کشی ، مرده پرستی ، عدم اعتماد به خود و قبول سرنوشت که همگی زاده فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی است ، پیروز شده ام . و میدانم لحظه ای غفلت؛ آنها بر من چیره می شوند. از شما خواهش می کنم مرا در نبرد با این فرهنگ پوسیده چندهزار ساله یاری دهید. «ابوالفضل اردوخانی»
شوخی و جدی 
بیان دیدگاه