شوخی و جدی

حسادت به کدو !

دوستان من اگر اندیشه ای در سر دارم، ننویسم، دچار دل درد، استرس و بسیاری بیماری های دیگر می شوم. و ایمان راسخ دارم به اینکه شما حاضر به رنج و درد من نیستید.
تا حالا شنیده اید که کسی به کدو حسادت کند؟ بدون شگ نه! ولی باور کنید، ما آنقدر حسودیم که حتی به ارزن هم حسودی می کنیم. چه برسد کدو.

یکشنبه گذشته چند تن از دوستان را به ناهار دعوت کردم. جای شما خالی آبگوشت خوبی درست کردم که همه خوردند و از آن تعریف کردند. پس از غذا به نوشیدن چایی مشغول بودیم که نمی دانم چگونه حرف از بهشت وجهنم شد.

مسعود پس از شرح خیانت موبدان زرتشتی در دوره ساسانیان که منجر به نابودی شان شد، رسید به قرن 13 ــ 14 ــ 15 که کشیشان کاتولیک زمین بهشت را به مردم بیچاره با قیمت زیاد می فروختند، و سند مالکیت می دادند و به شوخی ادامه داد: حالا آخوندهای ما وعده بهشت می دهند، ولی هیچ سندی نمی دهند.

من گفتم: در یکی از مذهب های هند نظام کاست(طبقاتی) هنوز هم ادامه دارد. و احترام هر کس بستگی به طبقه اجتماعی او است. و طبقه ای به نام «intouchable» (دست نزدنی، نجس) شمرده می شوند، و طبقات دیگر اجتماعی از دست زدن، حتی هم صحبتی با آنها از نزدیک خود داری می کنند. و رفتارشان با طبقه «نجس بی اندازه » ظالمانه است در حالیکه به حیوان احترام می گذارند.
این «نجس ها» به » : Reincarnation » (دوباره زایی) به صورت حیوان معتقدند. چند سال پیش در «تلویزیون» از زن بد بخت بیمار و فقیری از طبقه «نجس» شنیدم که می گفت: اگر دوباره به دنیا آمدم،» آرزو می کنم تنها سنگ باشم». (داستانی در آین مورد نوشته ام).

منوچهر گفت» من اگر به دنیا امد آرزو می کنم، «اسب آبی» ( Hippopotame) باشم. هیچ حیوان درنده ای جرات نکند، به من نزدیک شود، و زمانی که به چرا مشغولم، در کنارم چرندگان و پرندگان با خیال راحت بگردند.

رضا گفت: اگر دوباره به دنیا آمدم آرزو می کنم، تمام عمر پرنده ای در کنار جفتم باشم. هر کدام آرزو می کردند، اگر دوباره به دنیا آمدند، یک حیوانی که دوست دارند، باشند.

احمد که تا به حال ساکت نشسته بود گفت: «من آروز می کنم کدو باشم». حتی تخمم را هم بخورند. » و حالا که تحریم ها به آمریکا رفع شده» تخمم را هم دولت ایران با بسته بندی زیبا به آنجا صادر می کنند. آمریکایی ها تخم مرا در»کالیفرنیا» می کارند، تخمم به اندازه یک باقالی می شود، آن را به نام تخم (کدوی)احمد به دنیا صادر می کنند. و با قیمت گران می فروشند، (مانند خرما، و انار و پسته، …) اسراییلی ها هم همین کار را می کنند. «آمریکایی ها تخم مرا مجانی به اصلاح طلبان می دهد، بلکه آنها روزی تخم دو زرده ای بکنند». از آن طرف چینی ها تخم مرا به مقدار زیاد می کارند، و با قیمت ارزان به نام تخم احمد ( با خط ریز) » محصول چین» به تمام دنیا صادر می کنند. البته تخم (کدو) احمد چینی بزرگتر از سایر تخم ها است، ولی بی مزه اغلب پوک است.
سیامک گفت: من می خواهم هندوانه باشم.گوشت، پوست وتخمم را هم بخورند. ژاپونی ها آن را ببرند بو بدهند. به مقدار زیاد به سایر کشورها صادر کنند.
فرهاد گفت: من می خواهم گل آفتاب گردان باشم، به هر طرف که آفتاب می تابد بچرخم، هم روغن ام بخورند و هم و تخمم را.
مهردا گفت: فکر می کنم خربزه و طالبی شدن هم بد نیست. در این موقع احمد در حالیکه جلوی خنده خود را نمی توانست بگیرد، با صدای بلند گفت؛ رفقای نامرد به تخم (کدو) من هم حسودی می کنید.
من بلند شدم رفتم، مقداری تخم کدو آوردم ، و جلوی شان گذاشتم و گفتم؛ «فعلا تخم (کدوی) مرا بخورید تا بعد هرتخمی می خواهید» بشوید.
اکنون با نوشتن اندیشه ای که در سر داشتم، احساس آرامش می کنم.
27 بهمن 1394 ــ 16 فوریه 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

زن بیشتراز همه می ترسید

مردی بود، با قدی نزدیک دو متر، وزنش به 130 کیلو می رسید. تمام بدنش پر پشم، موهایش به ابرویش چسبیده بود. نامش را همه فراموش کرده بودند، حتی خودش. تنها در دفتر ها نامی از او دیده می شد. همه او را «گوریل»  صدا می کردند. مرد از این نام رنج نمی برد. او زمان راه رفتن، با گام های بلند، لگد بر زمین می کوبید، صدای پایش از دور شنیده می شد. «زن و مرد و کودک، با صدای پایش به رقص درمی آمدند».

نگاه مرد پر نفوذ و عاشقانه بود.هر چند صدایش مانند نعره شیر بود، ولی «زیباترین واژها» از دهانش بیرون می آمد.

رییس اش، همکارانش، کارکنان سوپر مارکتی که از آنجا خرید می کرد، نانوا و قصاب محل، همسایه ها، سگ خانه روبروی خانه اش، گربه خانه سمت چپی، مرغ های عشقش، کبوترهای وحشی، هر که او را از دور و نزدیک می شناخت،همه و همه  از او می ترسیدند.

مرد را همسری بود، به زیبایی  خیال یک زن، به مهربانی یک زن،  زیباتر از هر شعری  به گذشت و بزرگواری یک مادر، به با نمکی یک دختر. او هم از مرد می ترسید.
«همه می ترسیدند او را از دست بدهند. زن بیشتر از همه می ترسید».

.30 دی 1394 ــ 20 ژانویه 2016 ــ اردوخانی ــ بلژیک

درخواست من از دولتمردان اسرائیل !

از نخستین روز انقلاب اسلامی، و قدرت گرفتن آخوندها، کمتر روزی بوده که اُمت آماده به خدمت، با فریاد مرگ بر اسرائیل پرچم آن کشور را آتش نزده باشد. از این فریادها و آتش زدن ها اسرائیل بیشترین سود را برده، و ضرر جبران ناپذیری برای ملت ایران به بار آورده.

من به عنوان یک  مفسر سیاسی آگاه  به مسایل جهانی، پس از سال ها پژوهش و اندیشیدن در باره دشمنی به ظاهر ملایان ایران با اسرائیل به این نتیجه رسیده ام که چنانچه جمهوری اسلامی، دارای بزرگترین ارتش دنیا هم باشد، کمترین تهدیدی برای  ملت اسراییل نخواهد بود.
من از دولت مردان اسرائیل می خواهم، از آن 270 بمب اتمی ، و پیشرفته ترین سلاح های که دارند، 20 بمب اتمی ناقابل با موشک های دور برد، و بهترین هواپیمای بمب افکن وشکاری به حکومت ایران پیش کنند.

در عوض جمهوری اسلامی به خاطر سپاس از این  دست و دل بازی شما،هر دو هفته یک بار، با خبر قبلی مقدار زیادی، گز اسپهان، سوهان قم، نقل و آب قیچی در بسته بندی های اعلا، به اندازه یک قوطی کبریت با بمب افکن ها در ،شهر های اسراییل می ریزد.
خاطرجمع باشید، این ها با چتر هایی به اندازه کف یک دست پایین می آیند که خدا نکرده، اگر بر سر کسی افتاد، سر او را زخمی نکند. و نگران نباشید از اینکه رسانه های تبلیغاتی  جمهوری اسلامی فریاد بزنند، امروز هواپیما های ما هزاران بمب در اسراییلی انداختند، و نیمی از کارخانه های اسلحه سازی آن کشور را نابود کردند. این حرف ها برای خوش آیند فلسطینی ها است، و مصرف داخلی دارد.
شعر از یک شاعر ایرانی کلیمی ساکن اسراییل به نام «معدی» که از زمان آدم و حوا در شیراز زندگی می کرده، (مانند خیلی دیگر از کلیمی ها) و با «سعدی» (589 ــ 670 خورشیدی)هم زمان بوده. و هنوز هم  خوراکش قرمه سبزی، لوبیا پلو، آلبالو پلو، ابگوشت، چلوکباب و … است، و دلش برای شیراز تنگ می شود، و بابا کرم می رقصد و آهنگ دختر شیرازی جانم، دختر شیرازی می خواند.

کشکی خوشبوی در اورشلیم  روزی ــ رسید از دست محبوبی به دستم.
بدو گفتم که مشکی یا عبیری ـــ  که از بوی دلاویز تو مستم.
بگفتا من کشکی ناچیز بودم، ولیکن مدتی با گز اسپهان نشستم
کمال همنشین در من اثر کرد، وگرنه من همان کشکم  که هستم.
16 بهمن 1394 ــ 5 فوریه 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

فرق بین عقب و جلو؟

چندی پیش حزب جمهوری خواهان ایران(سه ــ چهار نفره، شعبه ای ازحزب  اصلاح طلبان) به مناسبت رفع تحریم ها به حکومت ایران از صمیم قلب تبریک و شادباش (وخیلی چیزهای دیگر) گفته اند. در صورتی که می بایستی به حکومت های «سوریه، فلسطین،عراق و لبنان» بگویند.

یادم آمد در حدود بیست سال پیش در «شهر کلن آلمان» یکی از دوستان درباره «مولوی» سخنرانی می کرد. برگزار کننده آن یک  گروه فرهنگی بود، این گروه  فرهنگی مانند بیشتر گروه های دیگر وابسته به جایی نیستند، و برای پرداخت اجاره سالن و هزینه رفت و آمد سخنران، مجبورند از حاضرین در خواست کمک کنند.
سخنرانی در سالن «arkadasch» برگزار می شد. (دوستان کلن این سالن را خوب می شناسند) دیدم؛ دختر دوه ــ دوازه ساله یکی از دوستان با سبدی کوچک در دست می خواهد پول جمع کنند. من فکر کردم این کار باعث  خجالت او می شود، بدین جهت سبد را از دست او گرفتم و خودم به گرفتن پول از مرم مشغول شدم. از خانمی که ردیف اول نشسته بود، در خواست کمک کردم، ایشان فرمودند «شوهرم از عقب می دهد». (همانگونه که توجه کردید، همسر این خانم ردیف عقب نشسته بود) رفتم از همسر خانم درخواست کمک کردم، آقا فرمودند،»خانمم از جلو داده من از عقب نمی دهم». «من هم نامردی نگردم و با صدای بلند گفتم: خااااانم همسرتان می فرمایند شما از جلو داده اید، ایشان از عقب نمی دهند». (قهقهه حاضرین به هوا رفت، و همچنین چند دقیقه سخنران نتوانست جلو خنده خود را بگیرد)
هموطنان گرامیِ، جمهوری خواه، ملی مذهبی، واصلاح طلب های «جیره خوار عمو سام ساکن آمریکا» که نان را به نرخ روز می خورید، مواظب جلو و عقب خودتان باشید، بی خود چراغ سبز به جمهوری نشان ندهید. جمهوری اسلامی «فرقی بین عقب و جلو شما نمی گذارد».
7بهمن 1394 ــ 27 ژانویه 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی

دموکراسی اروپای غربی،بزرگترین میراث جهانی !؟

نوشته زیر برگرفته شده از «کتاب صادق جلال اعظم، استاد فلسفه دانشگاه دمشق»، با عنوان «سلمان رشتی و حقیقت در ادبیات» » صفحه 32 ترجمه تراب حق شناس، آذر 1378 است.  ناشر: انتشارات «سنبله» هامبورک.

… در اینجا بد نیست به آنچه که «شیخ متولی الشعراوی» در تلویزیون قاهر در برنامه «از الف تا ی» گفته اشاره کنم.
او گفته: «وقتی شکست اعراب در ژوئن 1967 رخ داد، خدا را با خواندن دو رکعت نماز شکر کردم که پیروز نشدیم». و هنگامی که پسرش از او پرسید که چطور خدا را به خاطر شکست میهن شکر می کنی؟ شیخ پاسخ می دهد: «اگر پیروز می شدیم به دامن کمونیسم میافتادیم و دین مان از دست می رفت».

درهمین صفحه! مایلم این نکته را نیز که محقق و روزنامه نگار انگلیسی » پاتریک سیل از» » زکی الارسوزی» نقل می کند بیاورم.
آّرسوزی پس از فراغت تحصیل در دانشگاه سوربون (فرانسه) به سوریه باز می گردد، و در همان دبیرستانی که در شهر»انطاکیه » درس خوانده بود، به دبیری مشغول می شود. اما فرنسویان که در آن زمان قیومیت سوریه را داشتند او را دستگیر می کنند. زیرا که به خود جرات داده، و برخی از آنچه در پاریس آموخته بود به شاگردان می آموخت.
مقامات فرانسه به او فهماندند که آنچه در کار او مهم باشد، منافع فرانسه است، نه اندیشه علم و فرهنگ آن. همچنین برای او روشن کردند که انقلاب فرانسه، روشنگری، آزادی، دمکراسی، حقوق بشر، و برابری و برادری هم چیزهای خوبی هستند، اما فقط در اروپا، و به هیچ وجه قابل صادر شدن به مستعمرات یا کشورهای تحت سلطه نیستند، …
این پاسخی است به دوست ارجمندمان، آقای Amir Mombeini در فیسبوک.
14 بهمن 1394 ــ 2 فوریه 2016 ــ بلژیک ــ اردوخانی