شوخی و جدی

نقش زنان در گنگرهای سیاسی و انجمن های فرهنگی.

در گنگره «حزب چپ ایران(فداییان خلق) حضور زنان از دید منِ کنجکاوِ نخود هر آش دور نماند.
زنان در تمام تصمیم گیری ها شرکت فعال داشتند، و از عقیده شان دفاع می کردند. و چون نسبت به مردان جوانتر بودند، «بدون تکبر» با خوشرویی جور بعضی آقایان فراموش کار، یا تنبل را هم می کشیدند. به عنوان نمونه، جمع کردن ظرف غدایی که بعضی از آقایان فراموش می کردند پس از خوردن جمع کنند، و یا کمک کردن به پیر مردانی که نمی تواستند، راه بروند.
در شوخی و خنده، گفتن لطیفه زن و مردی نبود. راحت می گفتند و می خندیدند.

در مدت این سال ها که بلژیک هستم، در کنگره های سیاسی یا انجمن های فرهنگی زیادی شرگت کرده ام. بگذریم از خود بزرگ بینی های چندی از آقایان. این گرده همایی ها اغلب بدون حضور زنان بود. . برای اینکه از دید بیرون جنبه مرد سالازی نداشته باشد، بعضی از آقایان اصرار داشتند که باید زنی هم باشد.
از یکی پرسیدم تو که می گویی باید زنی هم باشد، چرا همسرت نیاوردی؟ گفت زنم آبستن است.
ــ خوب، شادباش می گم، چند وقتشه؟ نگاهی به ساعتش کرد و گفت: درحدود 8 ساعت. حق داشت، این جلسه ها برای زن آبستن خسته کننده است. یکی بوق ماشین زنش خراب بود. یک گربه اشان مریض بود. یکی مادر زنش امده بود. درد سر تان ندهم هر کدام بهانه ای برای نیاوردن همسرشان می تراشیدند. به ناچار رفتم چند تا زن پیدا کنم که به یک عده زیادی زن مرد بگو بخند، ساندویچ در یک دست، بطری عرق در دست دیگر برخورد کردم.
نزد یک گروه شش نفری (دو مرد چهار زن) رفتم با زبان بی زبانی(از کشوهای اروپای شرقی بودند که برای شرکت در یک کنگره ایرانی امده بودند، و هیچ زبانی جز زبان خودشان بلد نبودند) گفتم، عکس با شما، ساندویچ و ویسکی با من. گفتند: Whiskey, nu, nu, mâncăm vodcă (فهمیدم، ویسکی نه، ودکا بله.)
سر راه ودکاه و ساندویچ گرفتم، آوردم در جلسه، چند تا عکس با زن ها گرفتیم و به امید خدا رهایشان کردیم. شما می توانید، نام شان را درهییت رییسه، هییت اجراییه، در روابط داخلی، خارجی و بودجه ببنید، همچنین عکس شان در گوگل و در اعلامیه کنگره . نام ها، شهناز و، شاهدخت ی، مهناز پ، آتشگون ش، عکس من کنار مریم ع.
دوستان توجه کردید که من ابوالفضل هستم و باب الحوایج و قمر بنی هاشم، مشکل گشا.
28 تیر 1398 ــ 19 ژوییه 2019 ــ ازدوخانی ــ بلژیک

(فرستاده شده از ایران)من ۳۰ سال آینده را به وضوح می‌بینم که عربستان به قطب مهم گردشگری در جهان ده‌ها برابر مهمتر از امارات امروز تبدیل شده است و ما چرتکه بدست هنوز داریم محاسبه می‌کنیم که این عرب‌های جاهل چگونه توانسته‌اند وابستگی به نفت را پایان دهند و هر سال از صنعت توریسم ده برابر درآمد نفت ما عایدی داشته باشند!
بعد هم که به نتیجه معقولی نرسیدیم به سر و کله هم می‌کوبیم و تقصیرها را می‌اندازیم گردن مردم.

«محمد بن سلمان» ولیعهد عربستان سعودی گام در راهی گذاشته است که شیخ محمد ۳۰ سال پیش در دبی آغازکرد و نتایج درخشانی در پی داشت. اصلاحات ساختاری در جهت رهایی از بندهایی که به واسطه آن‌ها جوامع اسلامی به انحطاط رفته‌اند.
حدود سه دهه پیش شیخ محمد ولیعهد امارات و حاکم دبی دست به اقدامات مهمی زد
که حالا ثمره‌اش در چهره دگرگون شده این شیخ‌نشین کاملا محسوس است.وشیخ محمد دبی را به یک شهر مدرن و مرفه تبدیل کرد که امروزه بدون فروش نفت هم می‌تواند به حیات اقتصادی‌اش ادامه دهد.
شیخ محمد می‌دانست که تا دین و دکانداران آن را که با تمام مظاهر پیشرفت و ترقی مخالفت می‌کنند، محدود نکند یک قدم نمی‌تواند در راه انجام این مهم بردارد.
او در کنار احداث زیرساخت‌های گردشگری و بناهای منحصربفرد که جذب کننده توریست‌ها از تمام دنیاست اقداماتی برای بیرون آمدن از یوغ هنجارهای اسلامی
را بعنوان ضروری‌ترین گام در دستور کار خود قرار داد.
شیخ محمد برای بازنگری در متون افراطی اسلام که تشویق و ترغیب به تعصب و تحجر می‌کردند، مرکزی را تاسیس نمود تا این متون را از کتب درسی مدارس و دانشگاه‌ها بزدایند.
شیخ محمد همچنین به تشویق دختران جوان اماراتی برای بیرون آمدن از انزوا و معاشرت در جامعه پرداخت و این مهم را اول از دختران خودش آغاز کرد. [ کاری که رضاشاه بزرگ ۸۰ سال پیش انجام داد! ]

امروز ولیعهد عربستان همان راه را می‌رود و ما طبق معمول باید حسرت بخوریم.
محمد بن سلمان ابتدا به پر رنگ کردن حضور زنان در اجتماع پرداخت و کاری کرد که زنان عربستان اجازه رانندگی و حضور در ورزشگاه‌ها را یافتند.
محدود کردن پلیس مذهبی که تحت فرمان مفتی‌های افراطی عمل می‌کنند، یکی دیگر از اقدامات مهم اوست.
در اقدام بعدی کمیته مبارزه با فساد که خودش در راس آن قرار دارد را در راستای اصلاحات سیاسی و اجتماعی تشکیل داد و با بازداشت بیش از ۴۰ نفر از شاهزاده‌ها و مسئولین سابق پرداخت.
همچنین اقدام به تاسیس شهری بسیار پیشرفته و مدرن نمود [خیلی مدرن‌تر از آنچه در دبی ساخته شده است] در آگهی‌های مربوط به این شهر که در تمام نقاط عربستان پخش شده است تصاویر زنان عربستانی در حال معاشرت با مردان بدون حجاب …. اسلامی به چشم می‌خورد!

اما ما روزبروز در منجلاب فساد حاصل از دین حکومتی بیشتر فرو می‌رویم. شایدم تصور می‌کنیم عوضش در آن دنیا تلافی‌اش در می‌آید! یک ملت خیلی باید بی‌عقل و جوگیر باشد که این دنیا را برای خود جهنم کند به هوای رسیدن به دنیای موهوم دیگر!
از همه جالب‌تر اینکه وارثان اصلی دین اسلام یعنی همین اعراب شبه‌جزیره آنقدر که یک ایرانی یا افغان برای اسلام سینه چاک می‌کنند آن را جدی نگرفته‌اند!

ما نفت می‌فروشیم…
اعراب هم نفت می‌فروشند…
پول نفت ما می‌شود بودجه برای صدها نهاد و سازمان و ستاد و کارگروه مذهبی و حقوق طلاب حوزه و… تا هر چه بیشتر آب در آسیاب اسلام بریزند. دست آخر هم هیچ سودی ندارد جز اینکه مردم روزبروز فقیرتر و کشور به نفت وابسته‌تر شود!
پول نفت اعراب می‌شود ساخت زیرساخت‌ها و جاذبه‌های منحصربفرد گردشگری که سبب جذب توریست‌‌های متمول از تمام نقاط جهان شده و نتیجه‌اش ثروتمندتر شدن هر چه بیشتر شهروندان و قطع وابستگی کشور به درآمد نفت است!

چگونه شد نماز و روزه و گریه و ناله و روضه و فقر و انزوا و شلاق بجرم روزه‌خواری و گشت‌ ارشاد و حجاب اجباری و هزار و یک بدبختی دیگر اسلام نصیب ما شد!
شادی و نشاط و رفاه و بزن و بکوب و رقص و آواز و ثروت و اعتبار جهانی و سیل دلارهای گردشگران متمول از چهار گوشه جهان نصیب اعراب شد!
وعده نسیه شراب‌‌های بهشتی که در نهرهای زیر پا جاری‌اند نصیب ما شد!
نوشیدن نقد بهترین برندهای شراب فرانسوی نصیب اعراب شد! [ مشروبات الکلی در عربستان آزاد شد]

همه اسلام مال شما !
بن سلمان ولیعهد عربستان تمام اسلام را تحویل جمهوری اسلامی داد!!
و بطور ضمنی گفت: همه اسلام مال شما ما تصمیم گرفتیم دیگر زندگی کنیم…!/سپهر آزادی

اعتراف به جاسوسی، حشمتو ویچ، رییس اوف.

تر زدن به دنیا! دوستان گرامی: سالهاست که در محفل (سیاسی، ادبی، بی ادبی) شما به عنوان عضو، مهمان، دوست شرکت می کنم. ولی این کار را با ناراحتی وجدان انجام داده ام. اکنون برای آرامش وجدانم، و اینکه شب ها بتوانم «دمر» بخوابم، خواب وحشتناک نبینم و با صدای گوز خودم از خواب نپرم، به جاسوسی خود برای روسیه شوروی اعتراف می کنم.
واسطه من با مسکو«حشمتو ویچ، رییس اوف» است. و من گزارش هایم را برای او می فرستم. او به اتحاد جماهیر شوروی، و شخص استالین می فرستد. در این چند سال که من در خدمت «رییس اوف» هستم حقوقم را دریافتد نکردم. به او می گویم: می گوید از مسکو باید برایم بفرستند. با مسکو تماس می گیرم، می گویند: حقوقت را پیش رییس اوف فرستادیم. (حقوق چند ساله من رییس اوف خور شد)
رییس اوف آخرین بار مرا به پاریس در کنگره سراسری یک حزب برای جمع اوری اطلاعات فرستاد. در کنگره، زرد پوست، سیاه پوست، رمانی، لیتوانی زیاد بود. چند نفرهم فارسی زبان. در حالیکه مشغول نوشتن گزارش بودم، یکباره چند پلیس مخفی با اونیفورم، دست بند به دست و پای من زدند، و گفتند: تو آمدی برای بمب گذاری. هر چه گشتند بمبی نیافتند. یک نفر گفت: این تروریست است و بمب را خورده تا جلوی پیشوای ما با یک فشار بمب را منفجر کند. هر چه قسم خوردم که من تروریست نیستم، جاسوسم، باور نکردند.
پلیس به من دارویی خوراند، و مرا در مستراحی حبس کردند. هنوز ننشسته بودم که دل پیچه شدید گرفتم و صدای بمب ــ بمب برخواست. در و دیوار مستراح را گلوله باران شد. من وحشت زده شلوار بالا نکشیده با ترس و لرز، رنگ پریده خارج شدم. یک پلیس با لباس مخصوص و ماسک رفت تا بمب را پیدا کنند . نگو آش رشته ای که ظهر خورده بودم، هنوز نخود و لوبیای آن هنوز هضم نشده بود، و این دارویی که به من دادند سبب شد تا باسرعت بیرون بپرند. رییس پلیس به من گفت: تو تروریست نیستی، ولی به پاسگاه ما تر زدی. و با انقلابتان به دنیا.
28 تیر 1398 ــ 19 ژوییه 2019 ــ ازدوخانی ــ بلژیک

بازار روز چپ جمهوری خواهان (فداییان خلق)

«بازار مکاره، بازار دروغ، ریا، تقلب و بنجل فروشی نبود». بازاری بود که همگان آنچه در دل داشتند، بی ریا عرضه می کردند. من گاری دستی کوچک خودم را به این طرف و آن طرف می کشیدم، رهگذران را به دیدن ( شنیدن) لطیفه، طنز و هجو فرامیخواندم.
آنچه عرضه می کردیم، در شهر خودمان، خریداری (شنونده) نداشت. یا زیاد شنیده بودند. سخنان ما مانند قالیچه کهنه ای (خاطرات مان) است که برای بازماندگان مان ارزشی نداشت. تنها خریدار این قالی کهنه ما بودیم. چون به رنج و دردی که بافنده ( گوینده) کشیده اگاه بودیم. در دیدار یکدیگر مشتاق بودیم.
کسی برای فروش نیامده بود، تنها برای به نمایش گذاشتن بود. بهانه ای برای دیدن یکدیگر، شنیدن سخنان یکدیگر.هیچ کس نگفت، جنس من، (سحنان من) بیشتر میارزد. کس نگفت که ماست دیگری ترش است و ماست من شیرین. هیچ کس از دماغ فیل نیفتاده بود، به کونش نگفت به دنبالم نیا که بوی گند میدی، هیچ کس از کون ترکیده آسمان نیفتاده بود. چند مرد نقلی عصا در دست داشتند، اما کس عصا قورت داده نبود.

دکتر، مهندس و استاد کم نبود. هیچ کس دیگری را آقای یا خانم دکتر، مهندس و استاد صدا نمی کرد. ( بر عکس اعضای گروهای دیگر که پس از چهل سال دوستی همدیگر را جناب آقای دکتر و مهندس صدا می کنند )

همه یکدیگر را منوچهر، احمد، فرخ، رضا، اسفندیار، محمد، علی ، مهر زاد …. صدا می کردند. در گفتارشان ریا و دورویی نبو. کسی منِ دیوانه را با جفنگیاتم زیر پرسش نبرد، با وجودیکه سخنان جدی چندی را با خنده به هجو کشیدم. کسی نپرسید، چرا این را گفتی؟ چرا این را نوشتی؟ چه خواهی نوشت؟.
از همه مهمتر: مدعی روشنفکری ندیدم که بگوید: سخن من یا سخن هیچ کس. با مقاله ای بلند بالای خود مسایل سیاسی دنیا را بر رسی کند، ولی نتواند شلوارش را بالا بکشد. از حقوق زنان دفاع کند، ولی با همسرش مانند کنیز رفتار کند. در باره آزادی بیان سخنرانی کند و مقاله پر آب و تاب بنویسد، ولی کمترین مخالفتی را تحمل نکند، و با خشونت پاسخ دهد.

شبی از روی تصادف مهمان روشنفکری ( استاد دانشکده …) بودم. سر میز غذا امرانه به همسرش چند بار گفت: فلان چیز را بیار، فلان چیز را بیار. من یکباره ترمزم برید، گفتم: کون گشاد، کونت رو تکون بده خودت بلند شو بیار.بگذریم دل پری از این روشنفکران کون گشادِ پر مدعا خیر سرشان دارم.

در نوشتار پیشین، واژه «نقلی دوست داشتنی» را چند بار را به کار بردم. نقلی مردی است کم بیش با قد کوتاه، کمی چاق با شکم، سری گرد و صورتی چاق آلود، با لپی سرخ. موهای سپید، یا خاکستری، پر پشت. کاهی هم سر طاس با موهای بلند از پشت سر. سبیل سپید و یا خاکستری بر روی لب. ابروهای پر پشت. چشمانی پر نفوذ گود رفته. لبانی خندان. بیش از 65 سال.
پیر مرد نقلی همیشه خنده بر لب دارد. هیچ زمان از کسی گله یا بد گویی نمی کند. با معرفت با حال است. مردی است با حال، عشقی، خوش مشرب و با صفا و دوست داشتنی.
در بیمارستان دانشگاه لوون در سالن انتظار نشسته بودم. مردی بلژیکی نقلی: کمی دورتر از من نسشته بود. به هم با لبخندی نگاه می کردیم و می خواستیم، سخن آغاز کنیم. ولی حرفی برای گفتن نداشتیم.
من روی صندلی تکان خوردم و صندلی قرچ ــ قرچ صدا کرد. مرد نقلی نگاهی به من کرد و با خنده گفت: مواظب باش بد فهمی، بد برداشت می شود. من و دیگران خندیدیم.
پنج دقیقه ای نگذشته بود که من تکانی خوردم و باد پر صدایی رها کردم. او دیگران جا خوردند. من رو به مرد نقلی کردم و گفتم: بد برداشت کردی. همه از خنده قش کردند برایم دست زدند و براوو Bravo گفتند. این اولین بار بود که با رها کردن بادی مورد تشویق قرار می گرفتم. شما هم مرا گاهی تشویق کنید.
25 تیر1398 ـــ 16 ژوئن 2019 ــ اردوخانی ــ بلژیک ــ یک مگس پررو و سمج داره دور سر من می گرده، پدر سگ مثل اینکه توی این خونه بزرگ کثیف تر از محتوای سر من پیدا نکرده.

کنگره حزب چپ ایران ( فداییان خلق) دریغا

من به عنوان مهمان در کنگره حزب چپ ایران (فداییان خلق) دعوت شده بودم. (12 تا 14 ژوئیه در هلند) برگزار کنندگان این گنگره هیچگونه وابستگی مالی، با هیچ کشور یا سازمانی ندارند، شرکت کنندگان مجبور به پرداخت تمام هزینه های خود بودند. هزینه رفت و برگشت،خواب و خوراک.

میانگین سن مردان ( از دید من65 سال بود، میانگین بانوان؟ شجاعت گفتنش را ندارم)
مردان و زنانی که در آنجا دیدم، انسان هایی بودند، پاک سرشت و دوست داشتنی. (چندی نقلی = با حال، عشقی، پر بار و فروتن، من این واژه نقلی را دوست دارم) گویی هریک آنان ذره ای از وجود من بودند. من هویت خود را در آنها می دیدم. هر یک از مردان یکی مانند من بود. خود را میان گروهی از پرندگان مهاجر احساس می کردم، که هر دسته ای از ما به سرزمینی پرواز کرده ایم، اینبار در «هلند» گرد هم آمده ایم، با خاطرات ، آرزوها و دردهای مشترک.
همه گی غمگینیم، ولی می گوییم و میخندیم، لطیفه (جوک) می گوییم، من هجو و طنز می گویم، هیچ کس نا آشنا نیست، هر چند چندی را هرگز ندیده بودم. با همه شوخی می کنم: اما همه در دل غمگین هستیم، از اینکه می دانیم، به آن سر زمینی که در آن زاده شده ایم، هرگز باز نمی گردیم. «دریغا، دریغا» . با این وجود برای آینده سرزمین نیاکان مان ، برای مردم کشورمان نگرانیم، همیشه در اندیشه ایران هستیم. و من! و من با حسرت به پرندگان مهاجر می نگرم،؛ خوشا به حالشان؛ خوشا به حالشان که به زادگاه خویش باز می گردند،ولی ما؟!

آنچه سبب شگفتی و خوشحالی من گشت: با وجود اختلاف و تصاد عمیق ذاتی و فرهنگی میان گروهای گوناگون با کوشش بر گزار گنندکان، به یک اتحاد با هدف مشخص و معین رسیدند.

گره های شرگت کننده: مادر زنان، مادر شوهران، خواهر زنان، خواهر شوهران، جاری ها، گروهای وابسته، خاله عمه، و دخترانشان، و… پدرزن، پدر شوهر، برادر زن، برادر شوهر. گروهای وابسته، دایی ها، عموها. و پسرانشان.
هیچ کس از هر گروهی، هیچگونه اعتراضی به دیگران نکرد، و نگفت کج است، و نپرسید که می گوید کج است، و مادر َشوهر، خواهر شوهر، و جفت جاری ها را زیر پرسش نبرد.  هیچ کس از هند با ماشین بنز نیامده بود که قسم اش بدهند که بگوید که می گوید کج است.

با وجود شرکت در کنگره های زیاد، این اولین بار است که می بینم هیچ یک از شرکت کنندکان، با داد و فریاد نخواست حرف خودش را ثابت کنند، و اگر نتوانست، قهر کنند برود.
در میان اینان، خود بزرگ بینی و خود پسندی ندیدم. همه پر بار، با سواد، پر تجربه و فروتن بودند. می توانم به جرات بگویم، همه با دست و جیب خالی با هزار زحمت از ایران خارج شده اند. اما توانستند با کارو کوشش، نه تنها گلیم خود را از آب در بیاورند،( از کاسبکار تا استاد دانشگاه، پزشک، و…) بلکه خیلی از آنها با تمام وجود به تازه از ایران آمده ها به ویژه جوانان کمک کردند. مدعی روشنفکری ندیدم. (برعکس چندی افرادی از گروه های سیاسی دیگر)
من قدر (ارزش) زحمت فرد ــ فرد برگزار کنندگان را می دانم. گرچه نه زر گرم و نه گوهری. با خاطره ای خوب: و سپاس از  زحمت بی دریغ شما.
24 تیر 1398 15 ژوئن 2019 ــ اردو خانی ــ بلژیک.

پاسخ همسایه ام را شما بدهید!

مرخ همسایه مرتب به به باغچه من می آید. همسایه خواهش کرده به او آب وغدا ندهم. من هم خواست او را برآروده می کنم. مرغ من نامش گلگلی گذاشته ام، به خاطر لکله های زرد خاکستری بر روی پرهای سپیدش، دانه اش را خانه خوش می خورد، همانجا تخم می گذارد، ولی کم و بیش تمام روز در خانه من است. اگر من در باغچه نباشم، پشت پنحره میاید، قد قد آرامی می کنم، نوک به شیشه پنجره می زند. به محظ اینکه مرا می بیند، به طرفم میدود. من او را بغل می کنم، زیر گلو یش را نوازش می کنم، دست به پشتش می مالم، با او حرف می زنم، وقتی در باغچه سر گرم کاری هستم، راه میروم، یا نشسته ام همیشه کنار من، سرش را بلند می کند، من باز هم نوازشش می کنم.
همسایه از من می پرسد: آب و دانه اش را خانه ما میخورد، لانه اش هم همانجاست، در آنجا تخم می گذارد، شب هم در لانه اش می خوابد. نمی دانم چرا تمام روز پیش شما می آید؟ پاسخ همسایه را شما بدهید.
18 تیر 1398 ــ 9 ژوییه 2019 ــ اردوخانی ــ بلژیک

همسرم با بالش تو سرم کوبید!

باور کنید تا به حال همسرم را آنقدر عصبانی ندیده که هرچه دم دستش باشد توی سر من بکوبد. این چند روز هوای بلژیک بسیار کرم بود. آسمان در روز آبی و آفتابی، شبها آسمان مهتابی و پرستاره.
چند شب پیش وقتی من و همسرم خواستیم، برویم بخوابیم، به آسمان نگاه کردم، دیدم پر ستاره است. ماه هم با تمام زیبایی اش می تابد. به همسرم گفتم، ما در ایران اغلب شب های تابستان بیرون می خوابیم، به ویژه زمانی که شب ها پر ستاره است و ماه تمام قرص. امشب هم چنین است، بیا بیرون بخوابیم.
قالیچه بزرگی پهن کردم. تشک، ملافه، بالش و پتو را هم به همچنین. رخت خواب را آماده کردم.
همسرم سر بر شانه من نهاد و کنار هم خوابیدیم. هوای بیرون حنک لذت بخش بود. زیر پتو گرمای تن او هم آنچنان را آنچنان تر می کرد. هوس کردم در وصف یار ( او) و این لحظه شعری که تا به حال نگفته بودم، بگویم. در میان شعرهای خودم، هر چه جستجو کردم، دیدم، همه را نه یک بار، بلکه ده ها بار شنیده و لبخند زده. در گوشش آرام گفتم: امشب که در کنار توام چشمم به ماه است – میان روی تو ماه اشتباه است.
(دیشب که در کنار تو بودم چشمم به ماه بود – میان روی تو ماه اشتباه بود) دیشب را امشب کردم، بودم را هم است.
همسر عزیزم، معشوقم، یکاره بلند شد و بالش را از زیر سر من کشید و کوبید تو سرم و گفت: احمق بی شعور نفهم، فکر نمی کنی! من را با ماه اشتباهی میگیری؟ یعنی من آنقدر زشتم. چند هزار سال شاعراتون در وصف ماه شعر گفتن و معشوق را به ماه تشبیه کردند، قبول: آن زمان امریکایی نرفته بودند توش برینن. عکس امامتون رو هم توش ندیده بودند. یعنی من شکل امام هستم. اگه خاطر خواه امام هستی برو پیش امامت. چند بار دیگر بالش را کوبید تو سرم و چند تا ناسزای دیگر گفت و رفت در اتاق نشیمن رو کاناپه خوابید. من هم پتو را برداشتم بردم انداختم روی زمین کنار کاناپه و دراز کشیدم. دستش انداخت پایین و دستش را گرفتم.
18 تیر 1398 ــ 9 ژوییه 2019 ــ اردوخانی ــ بلژیک

برای مطرح کردن خود، زر زیادی نزنید!

هدف من پشتیبانی از دریا صفایی نیست! هر زمان که طنز یا هجوی می نویسم، احتیاج به دلیل منطق ندارم، تنها احساس یا برداشت خودم را از گفتار یا کردار شخصی بیشتر دولت مردان ایران را بازگو می کنم. لطیفه (جوک)،هجو، طنز و کاریکاتور،هر چند به هم شبیه اند، ولی با هم فرق دارند، چون بنیاد آن بر منطق نیست، پاسخ منطقی هم ندارد. اصولا پاسخ ندارد.
اما زمانی که بخواهم نوشتاری جدی بنوبسم، نخست در باره آن می اندیشم، نا آنجا که بتوانم مطالعه می کنم، با این وجود جای تردید می گذارم، و به عنوان یک سند یا مدرک نمی نویسم. ( در مورد زیر از دوستان حقوق دان و پزشک خود پرسیدم)
من به هیچ کس بدهکاری اخلاقی مادی ندارم.(به غیر از بانک)هدف من از نوشته زیر پشتیبانی از دریا صفایی نیست، بلکه  آنچه را که میاندیشم است (به ویژه به او و همسرش هم هیچگونه بدهکاری ندارم)
یکی از دوستان در فیسبوک در باره خانم دریا صفایی نوشته:
خانم دریا صفایی نماینده منتخب از حزب راستگرای ضد خارجی ان و آ، از اولین لایحه پیشنهادی آماده شده خود با همراهی سه همکار نوشته‌اند. لایحه ایشان بدین شیوه است که اگر پناهجویی به بلژیک آمد و ادعا کرد که زیر سن (١٨ سال) است و به وی شک شود، لازم است که اسکن استخوان بشود و در صورتی که تحقیقات پزشکی خلاف ادعای پناهجو را نشان بدهد، کل هزینه پزشکی- باید- بوسیلە خود پناهجو به دولت بلژیک باز پرداخت شود. من هم میگم خسته نباشید ولی: …
من نوشته بالا را خواندم، و می خواستم پاسخ کوبنده ای هم به دریا صفایی بدهم. ولی پس از مطالعه در باره این موضوع متوجه شدم که این قانون سال 1935 است. چیز جدیدی نیست، و آزمایش استخوان برای تشخیص سن اشخاص چه مرده و زنده رواج دارد. و در بلژیک، گرفتن امتحان رادیوگرافی جهت تعیین سن برای کسانی که کارت شناسایی به همراه ندارند و گمان جدی می‌رود که بالای ۱۸ سال باشند ولی خود را زیر ۱۸ سال معرفی می‌کنند، امری است که سالهای سال وجود داشته و اصلا ریطی به این طرح ندارد. این امتحان رادیوگرافی، سن دقیق را نمی‌تواند تشخیص دهد و تقریبی است، بین دو تا سه سال. بر اساس این قانون کمترین سن مبنا قرار می‌گیرد. این طرح جدید تنها می‌گوید که هزینه رادیوگراقی برای تشخیص سن کسانی که بالای ۱۸ سال هستند ولی به دروغ گفته بودند زیر ۱۸ سال دارند، را بیمه نپرداز. همین و بس بدین ترتیب آنها مجبور می‌‌شوند از ocmw این مبلغ را درخواست کنند. «از خود او می گیرند کاملا دروغ است».(پناهنده پولی ندارد که بپردازد، بنا بر این از او نمی گیرند)اما علت این طرح این است که افراد زیر ۱۸ سال باید بتوانند خانه داشته باشند و با تعداد زیادی افراد بالای ۱۸ سال زندگی نکنند. ولی متاسفانه به خاطر کمبود خانه و تعداد زیاد پناهجوی زیر ۱۸ سالی که کاهی تک و تنها به بلژیک آمده‌اند، بسیاری از آنها در کمپ‌ها با جمعیت زیادی در یک محل به سر می‌برند. هدف از این طرح این بوده که تعداد کمتری از کسانی که سن بالای ۱۸ سال دارند و مدرک شناسایی ندارند سن خود را کمتر از ۱۸ سال عنوان کنند تا فرصت افرادی که واقعا کمتر از ۱۸ سال دارند را برای گرفتن خانه مستقل نگیرند. در واقع طرحی است برای دفاع از منافع کودکان ریر ۱۸ سال و جهت جلوگیری از اجحاف افراد بالای ۱۸ سال به آنها. دوستان گرامی، پیش از اینکه مطلبی جدی بنویسید، خوب بیاندیشید، و برای مطرح کردن خود، زر زیادی نزنید.
16 تیر 1398 ــ 7 ژوئن 2019 ــ اردوخانی ــ بلژیک

آرزوی یک دختر نوجوان!

رفتم خانه شان، دیدم دختر و پسر هر کدام یک طرف میزی نشسته اند و سرگرم درس خواندن هستند.
سلام، اسمت چیه؟
ـــ تو شناسنامه زهرا، ولی تو خونه و پیش فک و فامیل زهره.
ــ چند سالته؟
ـــ 15 سالمه و کلاس چهارم دبیرستان.
ـــ تو اسمت چیه و چند سالته؟
ـــ 5/13 سالمه کلاس سوم دبیرستان، تو شناسنامه مهدی، ولی تو خونه و پیش فک و فامیل مهرداد.
می تونم بپرسم مامان و باباتون کجان؟
زهره: مامانمون دبیر ادبیات ِ سر کاره، بابامون دبیر ریاضیاتِ، حالا بی کار شده سر انتخابات احمدی نژاد و موسوی. حالا درس خصوصی میده.
ببخشید فضولی می کنم: این خونه مال خودتونه؟
زهره: مال بابا بزرکمون بود، تا سه سال پیش هم با ما زندگی می کردن. اول مادر بزرک فوت کرد، یک هفته بعدش پدر بزرگ. مادر بزرگ و پدر بزرگمون (پدر و مادر بابامودن) می گفتن: خوشحالیم اگه بمیریم، جای شما یخورده واز میشه، آخه یک خونه (اپارتمان) فسقلی با دو تا اتاق خواب، واسه 6 نفر تنگِ، اون موقع من مهرداد تو اتاق نشیمن می خوابیدیم. بعد از فوت اونها یک مدتی با هم تو اتاق سابق بابا و مادر بزرگمون می خوابیدم. حالا دیگه بزرگ شدیم، من تو اون اتاق می خوابم، مهرداد اینجا روی کاناپه.
ببینم زهره، وقتی میری مدرسه حجابت رو رعایت می کنی؟
زهره: من مهردا راهمون یکیه، چند بار اون خانموهای امر به معروف و نهی از منکر جلومون رو گرفتن، شناسنامه خواستن، فهمیدن که خواهر برداریم، دیگه بهمون کار ندارن، ولی یه وقتا عوض میشن. مامانم میگه دلم واسشون میسوزه، بیچاره ها کناهی ندارن، خیلی از این ها سابقه بد دارن، مجبورن این کار رو بکنن،چند تاشون تو یک خونه با بچه هاشون زندگی می کنن، بیشترشون هم شوهر ندارن، بعضی ها شون هم که جایی ندارن بخوابن، شب میرن تو زندان، چند تا از بچه هاشون شاگرد مامانمه.
ــ چکاره میخواین بشین؟
مهرداد: میخوام خوب درس بخونم، دانشگاه تهران مهندسی برق بخونم، آخه دانشکاه آزاد خیلی گرونه خوبم نیست. تازه ما پول نداریم خرج دانشگاه آزاد رو بدیم.
زهره: من هم سعی می کنم دانشگاه تهران فبول بشم و پزشکی بخونم. خیلی ها اگه بچه شون دانشگا دولتی قبول نشه، خونه شون رو می فرشون که بچه شون بره دانشگاه آزاد، ولی ما نمی خوایم پدر مادرمون بی خونه بشن. آگه قبول نشدم، والله نمی دنم.
ــ اگه هین الان بپرسم چه آرزویی داری چی میگین؟
زهره: دلم نه خونه بزرگ میخواد، با استخر، یا ماشین آخرین مدل برای مامان و بابام، پول تو جیبی زیاد، فقط دلم میخواد با پسرا فوتبال بازی کنم، با پدر و مادرم بریم فوتبال تماشا کنم، راحت دوچرخه سواری کنم، اگه با برادر و یا بابام تو خیابون برم، کسی جلومن رو نگیره، اگه روسریم رفت عقب به اسم بد حجابی کسی مزاحمم نشه. تو تلویزیون دیدم، تو استادیوم های فوتبال غرب زن و مرد بچه جمع میشن، واسه تیم کشورشون شیپور طبل می زنن و میگن و می خندن، دست می زنن. وقتی تیمشون گل بزنه همه با فریاد و دست زدن تیمشون رو تشویق می کنن. وقتی هم که برنده بشن، از خوشحالی همدیگر رو بغل می کنن، وقتی بازنده بشن، اشک میریزن. من دلم میخواد مثل تمام دخترهای دنیا با دوستام برم فوتبال تماشا کنم . مگه من چی کم دارم از پسرها؟
اشک در چشم زهره جمع شد، مهردا سرش را به زیر انداخت.
13 تیر 1398 ــ 4 زوئیه 2019 ــ اردوخانی ــ بلژیک

افشاگری

صادقی گفت: امروز برای اولین بار می خواهم اعلام کنم که حتی عده ای از این افراد می گفتند که ما را حضوری دعوت می کردند و به صورت حضوری به ما این پیشنهادها را می دادند. یکی از جاهایی که این افراد را دعوت می کردند خیلی معروف است. آنها را به مسجد سید عزیزالله در بازار تهران دعوت می کردند.

وی ادامه داد: این مسجد سید عزیزالله در بازار تهران معروف است و اگر شما به نمایندگان ادوار مجلس بگویید، اینجا را می شناسند و می دانند کجا و چگونه بوده است.

نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی اظهار داشت: متاسفانه دوستان در شورای نگهبان واکنش خوبی نداشتند و بعد شکایت کیفري علیه من مطرح کردند که این شکایت به هیات نظارت بر رفتار نمایندگان ارجاع شد.
وی تصریح کرد: 5 نفر را به عنوان شاهد به هیات نظارت بر رفتار نمایندگان معرفی کردم. یکی از شهود می گفت که از من 100 میلیون تومان برای تایید صلاحیت خواستند. دیگری می گفت ابتدا به من پیشنهاد 2 میلیارد تومانی دادند، اما بعد به 500 میلیون تومان راضی شدند. یک نفر دیگر هم می گفت که من را به مسجد سیدعزیز الله دعوت کردند و به من پیشنهاد 300 میلیون تومانی دادند تا تایید شوم