شوخی و جدی

 داستان کوتاه: واژه ها و زبانزدها (ضربالمثل ها) در بیشتر زبان ها دنیا گویدنده احساس مشترک است. اما بسیاری دیگر تنها در یک ملت گوینده احساس و تجربه مشترک آنها ست.
زمانی که به جوانان نگاه می کنیم ( دختر و پسر) به کسی می گوییم: « بچه مردم» این نشان زیباترین احساس ما نسبت به آن جوانان است، همراه با ارج (احترام) فراوان، گویی آن که در باه اش سخن می گوییم «ازآن ماست» و دوست اش داریم. آن کسانی که مال ما هستند «پدر، مادر، فرزند و بستگان و آشنایان را به احساس و واژه های زنند آلوده نمی کنیم.
آن کسی که ما در باره اش سخن می گوییم، آگاه به احساس ما نیست، حتی ما را نمی شناسد، اما این احساس ما را شاد می کند و روان ما را  براق می کنند و احساسی خوش آیند است. و با گفتن آن، این احساس را به دیگری  انتقال می دهیم.
6 شهریور1403 ـــ 27 اوت 2024 ـــ اردوخانی ــ بلژیک

خانم رُبکا فان در گروند،(33 ساله) در شهر انورپ(بلژیک) چند روز پیش مانند همیشه، ساعت شش و نیم از خانه اش خارج شد تا قطار ساعت هفت و پانزده دقیقه را بگیرد، و به بروکسل برود. او کارمند شرکت تلفن و تلویزیون پرکسیموس است. فاصله خانه او تا ایستگاه قطار 4 ــ 5 کیلومتر است.
ربکا هنوز 2 کیلومتر نرفته بود که دید چند نفری فرار می کنند و فریاد می زنند، شیر، شیر. ربکا بدون توجه به حرف آنان به راه خود ادامه داد. سر پیچ خیابان تنگی ناگهان چشمش افتاد به شیر نری که از باغ وحش فرار کرده و آرام راه می رود و سرش به طرف چپ و راست می گرداند. شیر با او دیدن نعره اکشان  به طرف ربکا آمد. ربکا بدون اینکه بیاندیشد، با سرعت چترش را از کیف اش در آورد و باز کرد فریاد زنان به شیر حمله کرد. شیر که منتطر چنین صحنه ای نبود، چند نعره کشید پشت به ربکا آرام به راه افتاد، گاهی بر می گشت نعره ای می کشید. ربکا فریاد زنان چترش را باز بسته می کرد و شیر را دنبال می کرد و به طرف باغ وحش می فرستاد. در بین پلیس همراه با عده کوچکی پشت سر ربکا با ترس راه افتاده بودند. چند نفرساکنان خیابان از بالکن یا پنجر های شان از این صحنه با «آیفون» فیلم برداری می کردند.

(باغ وحش انتورپ کنار ایستگاه مرکزی است.ایستگاه قطار انتورپ سال 1905 ساخته شده، و یکی مرگزهای دیدنی این شهر است)
 کم و بیش سه ربع ساعت طول کشید تا شیر همچنان نعره زنان به در باغ وحش رسید. ربکاه که از کودکی تا به حال بیش از ده بار به باغ وحش رفته بود، می دانست قفس شیر کجا است، باز هم هر بار که شیر می خواست راه دیگری برود، جز به طرف قفس اش، ربکا با فریاد و باز بسته کردن چترش شیر را مجبور کرد وارد قفش اش شود.
پس از اینکه شیر وارد قفس شد، ربکا آرام به ایستگاه قطار رفت، سوار قطار هفت و چهل و پنج دقیقه شد، وسه چهارم ساعت دیر به سر کارش رسید، و پس از پوزش از همکارن اش به کار خود سر گرم شد.
ساعت 13 جزو اولین خبر تلویزیون همکارن اش با شگفتی فیلم او را در حالی که شیر را دنبال می کرد دیدند.
دو روزپس از آن، ربکا در تلویزیون «فلاما زبان» وقتی برگزار کننده برنامه از او پرسید، از شیر نترسیدی گفت: من دو برادر دارم که یکی دو سال از من بزرگتر است، دیگری پنج سال. شش ساله بودم که یکی از بردارنم مرا زد، ومن گریه کنان پیش پدرم رفتم از بردارم شکایت کردم.
پدرم با خونسردی گفت: تقصیر تو بود. بدن تو متعلق به تو است، و هیچ کس حق ندارد بدون خواست تو به آن دست بزند. حتا که من پدر توام می گویم بیا در آغوشم، اگر نخواستی نیا. نخستین اسحله تو فریاد است، بار دیگرچنانچه کسی به تو دست زد، فریاد کنان هرچه نزدیک دست تو است بر سرش بکوب. تو نباید تمام عمر از کسی بترسی، آدم های ترسو ظعیف اند، تو قوی هستی. یکبار دیگر همان بردار که خیال می کرد از من قوی تر است، موی مرا کشید. من با بشقابی که نزدیک دستم بود چنان بر سرش کوبیدم که خون راه افتاد. زمانی که او پیش پدر و مادرم از من شکایت کرد. پدرم به من حق داد. از آن پس با برادرانم، در دبستان و دبیرستان، و دانشگاه با پسرها رابطه خوب و برابری  داشتم. من این حرف پدرم را باره ها به دخترم گفته ام.
برگزار کننده برنامه با خنده از او پرسید، همسرتان از شما می ترسد.؟
ربکا با پاسخ داد: بله خیلی می ترسد، می ترسد دوست اش نداشته باشم، ترکش کنم، و من ، و من هم از او می ترسم، می ترسم، می ترسم دوستم نداشته باشد، می ترسم ترکم کند.
13 مرداد 1403 ــ 3 اوت 2024 ــ اردوخانی ـــ بلژیک

امروز برای پر کردن دندانم نزد داندان پزشک رفتم. پس از پایان کارش به شوخی گفتم: با سیلیکون پر کردی؟ حندید گفت: بله. من داستان معجزه سیلیکون را برایش گفتم. خندید گفت: دندان پزشکی پس از نزدیکی به همسرش به اوگفت: عزیزم خوب بود. خانم پاسخ داد عشق من خیلی خوب، اصلا حس نکردم.
معجزه سیلیکون https://ordoukhani.be/?s=%D9%85%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87+%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C%DA%A9%D9%88%D9%86&x=9&y=8
28 تیر1403 ــ 18 ژوییه 2024 ـــ اردوخانی ــ بلژیک

داستان کوتاه: شتری گریخته از کاروانی در دشتی، یک باره به خود می آید و می بیند دو کوهان
«ابلهی» بر پشت دارد. و هرچه پیر تر می شود، این دو بزرگتر به هم نزدیک تر می شوند. به طوریکه گویی صخره بزرگی بر پشت دارد و زیر بار سنگین بار این کوهان زنج می برد.

و، می بیند شتران در کاروانی دراز، بارسنگین ابلهی بر دوش دارند، خار می خورند و خواب پنبه دانه می بینند، گند آب می خورند و خواب دجله، شاد و سر مست قهقهه می زنند، به حال شان کریست، به حال ابله تر از خود گریست.

شترِ درمانده به آهوان ،به زرافه ها، می نگرد، گیاه خواران و گوشت خوران  می بیند که چگونه بدون کوهان سبک بال می دوند، پرندگان  کوهان بر پشت ندارند و آزاد پرواز می کند. در دل گفت: کاشکی موشی بودم یا سموری، و یا پرنده ای کوچک، دریغا!
می بیند، خرهایی شاد و خندان عر عر کنان باری سنگین ابلهی بر پشت دارند، گریست. به حال ابله تر از خود گریست.
22 خرداد 1403 ـــ 11 ژوئن 2024 ــ اردوخانی بلژیک



 

مرگ رییسی مرا یاد مرگ استالین انداخت. زمانی که استالین در سال 1953 درگذشت، غزا داری عمومی در روسیه شوری اعلام شد ملیون ها نفر با راهپیمایی در این عزا داری شرکت کردند و به ظاهر اشگ ریختند، «ولی در دل این اشک شادی اشان بود». با روی کار امدن خروشف استالین زدایی  آغاز شد. صدها هزار نفر زندانی در سیبری آزاد شدند.
در اوت 1968 روسیه و متحدانش به چکسلواکی حمله کردند، حزب کمونیست فرانسه به رهبری والدک روشه از شوری پشتیبانی کرد. به این جهت ژان پول سارتر از حزب کمونیست فرانسه استعفا داد. پس از واندک روشه ژرژ مارشه رهبر حزب کمونیست فرانسه شد که از طرفداران روسیه شوروی بود، و از انجا کمک مالی می گرفت. حزب کمونیست ایتالیا هم از شوروی پشتبانی کرد. . .

گاهی رفتار جوانان با منِ پیر مرد، مانند رفتارشان با کودکان خرسال شان است. در واقع مرا لوس می کنند. اینگونه رفتار از طرف آنها برایم بسیار خوش آیند است.
شنبه گذشته مهمان دوستان جوان ام ( زن و شوهری، با دختری 7 ــ 8 ساله) بودم. در مدت4 ــ 5 ساعتی که نزد آنها بودم، عقربه ثانیه شمار، و دقیقه شمار به خواست من می گریدید، بدون اینکه بگویم: با مهر فراوان خواست ام بر آروده می شد. تا آنجا که در توانش ان بود، به من مهر ورزیدند. عصر پس روبوسی از خدا حافظی، چند قدمی نرفته بودم که خانم صاحب خانه، مرا صدا زد: عمو توالت نمی خوای بری؟ با خنده سپاسگزاری کردم و گفتم، نه رفته ام.
این توجه او به من نشان بی نهایت مهرش نسبت به من بود و برایم بسیار خوش آیند.
ما مردها و زن ها، (ما انسان ها) زمانی که پیر می شویم،رفتارمان کودکانه می شود، و محتاج مهر جوانان هستیم.
 زمانی که جوانان رفتارشان با من مانند با کودکان شان است، نه تنها نمی رنجم، بلکه همانگونه که گفتم نشان بی نهایت مهرشان نسبت خود می دانم.
باره ها وقتی از خانه خارج شده ام،چند قدمی نرفته احساس می کنم، باید به توالت بروم. سوپر مارکت هایی که نزدیک خانه ام است باره ها به توالت شان رفته ام. گاهی دراین سوپر مارکت ها، و یا در خیابان با پدر مادرهای جوانی برخورد کرده ام، همراه با کودکی که کودک مرتب دست به خشتک اش می برده. با خنده به پدر مادر گفتم: فکر می کنم کوچولو جیش دارد. زمانی که از فرزندشان پرسیدند، جیش داری، او با تکان دادن سر حرف مرا تاکید کرد.
من بزرگ سالانی که کودکی شان را گم نکرده اند دوست دارم. چهار شنبه ساعت 15
26 تردیبهشت 1403 ـــ 15 مه 2024 ــ اردوخانی ــ بلژیک

داستان کوتاه: من بادکنک ام، خود را باد می کنم، باد می کنم، در دست کودکی، کودک شادان خندان با من بازی می کند. شادم زشادی کودکی.
کودک: رهایم نکن، به هوا می روم. باد مرا می برد، می برد، به دشتی  می اندازد، بادم خالی می شود. یکباره به خود می آییم! بی باد هیچ ام.
خودم را باد می کنم، باد می کنم، دیگران با تمسخر مرا بیشتر باد می کنند. کودکی شیطان سنجاق ریزی به من می زند، می ترکم، همگان به من می خندند، من به زمین می افتم، یکباره غمگین به خود می آیم که بی باد هیچ ام.
کودکی مرا جلوی بچه گربه اش می اندازد، بچه گربه با من بازی می کند، با پشت دست اش به من می زند، نادانسته پنجه ای به من می زند، می ترکم. بچه گربه می ترسد، فرار می کند، خود را پشت دری پنهان، از آنجا سرک می کشد، می بیند که خالی بر زمین افتاده ام، با پنجه اش مرا به این طرف و آن طرف می کشد، پس از لحظه ای مرا رها می کند، سر به عقب بر گردانده، آرام از من دور می شود.
من باد کنکی باد در رفته، بی باد خود، بی باد دیگران هیچ ام.

19 ادریبهشت 1403 ــ 9 مه 2024 ــ اردوخانی ــ بلژیک

جوانان هموطن ار جمندم، خواهش می کنم ما پیر مردها که پیرو خرفت شده ایم وخودمان هم نمی دانیم، ببخشید که از شما مرتب انتقاد می کنیم و ایراد می گیریم و به شما قر می زنیم. ما سال ها از این دوران عقب ایم.

باور کنید بسیاری از ما سال هاست لای کتابی را باز نکرده ایم، هنوز در سی ــ چهل سال پیش هستیم،ولی مقاله می نویسیم، شعر می گوییم و از مشکل های شما بی خبریم، نمی دانیم در آتش چه جهنمی می سوزید، دستی از دور بر آتش داریم. مرتب واژه های ناب را در ویکی پدیا جستجو می کنیم و به خورد شما می دهیم.
با پر حرفی امان شما را خسته می کنیم، هر حرفی را ده ها بار تکرار می کنیم، فراموش کاریم، زمان و مکان و اشخاص را با هم قاطی می کنیم، به قول شاملو، هر کسی از زن (ظن) خود شد یار من. مائو می گوید، پندارنیک، کردار نیک، گفتار نیک. به قول پدرم، بنی آدم اعضای یکدیگرند، که همیشه به هم می پرند. تقصری نداریم، شعر حافط وپندهای سعدی را از قول خودمان می گوییم. گاهی هم برای ابراز وجود نشان دادن روشنفکری مان از نویسندگان غربی سخنی می گوییم و تفسیر می کنیم. اینها همه دلیل پیری و خرفتی فراموش کاری ما است. ما را ببخشید.
ببخشید! راستی چی گفتم، یادم رفت چی می خواستم بگم؟
15 تردیبهشت 1403 ــ 5 مه 2024 ـــ اردوخانی ــ بلژیک