زمانی که بچه بودم، اگر اشتباهی می کردم، می گفتند: «بچه است، دیوونه است، یه غلطی کرده! بزرگ می شه، یه خورده بیشتر می فهمه.» به دیوانکی ام مرا می بخشیدند.
وقتی که جوانی شدم، اشتباهی مرتکب می شدم، به جوانی ام، به نادانی ام و به دیوانگی ام مرا می بخشیدند.
حالا که پا به سن گذاشته ام، اشتباهاتم، فراموشی ام، گناهانم، خرفتی ام، و… را به پیری و دیوانگی ام، ببخشید.
من که در زندگی زیاد دیوانگی کرده ام. بدین دلیل دیوانگی تو را به آسانی می بخشم. و تو اگر هرگز دیوانه نبوده ای، این خود دیوانگی است، پس دیوانه شو.
*که گفته اند: «منجمی خبر داد فلان روز بارانی می بارد، که هر کس از آن نوشد، دیوانه شود. پادشاه به وزیر امر داد، انباری از آب کردند و درِ آن استوار ساختند، تا با آّب باران نیامیزد. بارن موعد بیامد، و مردمان مملکت از آن بیاشامیدند، و جملگی دیوانه شدند، مگر پادشاه و وزیر که با آب ذخیره همچنان عاقل مانده و در اعمال و اقوال دیوانگان به حیرت و اسف می نگریستند. عاقبت شاه از مشاهده آن اوضاع به جان آمده، وبه وزیر گفت؛ مرا بیش از این طاقت و تحمل نمانده، و نزدیک است خود را هلاک سازم. وزیر گفت؛ هلاک کردن خویش نمی باید، ما نیز چون آنان شویم و مشکلات از پیش برخیزد. شاه گفت؛ چگونه آنان توان شد؟ وزیر گفت؛ از همان آب ما نیز بیاشامیم! پادشاه رضا داد و چنین کردند. و چون آن دو نیز دیوانه شدند، از رنج و تعب پیشین بیاسودند.» پس دیوانه شو.
چون به درِ خانه زنگی شوی ـ روی چو گلنارت چون غار کن ( ناصر خسرو)
*امثال حکم دهخدا جلد 2
18 آذر 1388 ــ 9 نوامبر 2009 ــ بروکسل ــ اردوخانی
شوخی و جدی 
دیدگاه های تازه