در شهر Leuven در میدان ladeuzepleen در تراس کافه ای نشسته بودم، و به داستانی که در خیال داشتم، می اندیشیدم. گاهی بی اختیار می خندیدم، گاه دگر در خود فرو می رفتم. اغلب صندلی های تراس اشغال بود. پس از مدتی خانم زیبایی آمد، پس از اینکه خوب اطراف را نگاه کرد، و دید جایی خالی نیست جز کنار من، رو به من کرد و گفت: «کنار شما خالی است؟» پاسخ دادم: «بله! خواهش می کنم بفرمایید.» سپاسگزاری کرد و آمد کنار من نشست. در دل گفتم: «خدا چه فرشته زیبایی برایم فرستاده، چه کار نیکویی امروز کرده ام که این پاداشم باشد؟» برحسب تصادف یک نفر از نزدیک ما گذشت که قیافه اش درست شبیه mr bine انگلیسی بود. (شاید هم برای جلب توجه خودش را اینطور درست کرده بود) من به mr bine نگاه کرده و خندیدم. در ضمن متوجه شدم که فرشته کنار دستم هم می خندد، رویم را به او کردم گفتم: «درست مانند mr bine بود.» اوهم با لبخند ملیحی گفت: «بله من هم همین فکر را کردم.» بعد از این سکوت بین ما برقرار شد. من بقیه طنزی (*به نام نژاد پرستی) که در سر داشتم، و چند کلمه از آن را روی مقوایی نوشته بودم، فراموش کردم. در این خیال بودم که با این فرشته ای که خدا برایم فرستاده چگونه سر صحبت را باز کنم، مدت کوتاهی در حال کلنجار با خودم بودم، که فرشته تکانی به خودش داد و باد پر سر و صدایی رها کرد! خانم رویش را به طرف دیگر گرد، انگارهیچ اتفاقی نیافتاده؟! من که از خنده نزدیک بود روده بر شوم، دستم را به سوی آسمان بلند کرده و در دل گفتم: «خدایا یک بار هم که برای ما فرشته فرستادی، گوزو از آب در آمد.» فرشته زیبا با بادی تمام خیالتم را بر باد داد.
اگر حوصله کردم، طنز نژاد پرستی را تمام می کنم. این فرشته خودش موضوعی برای نوشتن شد.
نتیچه اخلاقی! فرشته ها هم می گوزند.
رهایی باد، درست ساعت شانزده و پانزده دقیقه. ساعت تحریر بیست و یک و پنجاه و پنج دقیقه.
6 اردیبهشت 1398 ــ 6 آوریل 2010 ــ بروکسل ــ اردوخانی
شوخی و جدی 
دیدگاه های تازه