نگاشته شده توسط: ordoukhani | نوامبر 28, 2015

خواهی نشوی رسوا…!

خواهی نشوی رسوا…!

یکی از یکی دوستان کنگویی ام گفت: من وقتی در کشور خودم هستم، یکی هستم مانند همه، کسی به من توجه «ویژه ای» خاصی نمی کند، خودم را سیاه احساس نمی کنم. ولی در اینجا  مردم طوری به من نگاه می کنند که گویی از کره دیگری آمده ام و می خواهم آنها را بخورم، و گاهی فکر می کنم که برای آنها یک سیاه پوستِ وحشی هستم، بین سپید پوستان با تمدن.

گفتم اتفاقا من هم همین طور. وقتی در بین لختی ها هستم، خودم را لخت احساس نمی کنم، ولی وقتی لخت بیرون می آیم، با نگاه مردم می فهمم لختم. به گفته ما ایرانی ها، خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو، مانند چندی از هموطنان ما که در اینجا آنچنان مسیحی شده اند که از پاپ هم مسیحی تر، تو هم هر بامداد سرو صورت ات و دست هایت را با دو کیلو کرم و پودر سپید کن.

7 آذر 1394 ــ 27 نوامبر 2015 ــ بروکسل ــ اردوخانی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: