نگاشته شده توسط: ordoukhani | مِی 7, 2014

دیر رسیدم!

 

دیر رسیدم!

از پنجره آپارتمانم در طبقه چهارم، کبوترهایی که روی شیروانی خانه روبرو نشسته بودند را تماشا می کردم. پس از دقیقه ای کبوترها پرواز کردند و رفتند. سرم را به سمت راست کوچه برگرداندم. دیدم پیرمرد همسایه در یک دست عصایی، و در دست دیگرش کیسه ای پر را با خود می کشد. خرید کرده بود. هر ده قدمی می ایستاد و نفسی تازه می کرد و به راه می افتاد.
از پله ها با سرعت هرچه تمامتر به طرف پایین رفتم، تا کمکش کنم. وقتی به او رسیدم که به در خانه اش رسیده بود. سلام کردم. پاسخ سلامم را با لبخنده پر مهری داد. در نگاهم خواند که شرمنده ام از اینکه دیر رسیدم.
من همیشه دیر می رسم.
دیر به دئیا آمدم،
شتابی برای به دنیا آمدن نداشتم. دیر راه افتادم، جایی برای رفتن نداشتم. دیر به دیر مادرم به من شیر می داد، در عوض پدرم زود به  زود شیر می خورد. دیر زبان باز کردم، حرفی برای گفتن نداشتم. دیر ختنه شدم، عجله ای در کار نبود. دیر به مدرسه رفتم. دیر سر کلاس می رفتم. سر کلاس دیر می فهمیدم. دیر کار گیر آوردم. دیر سر کار می رفتم. حقوقم را دیر به دیر می دادند. دیر با «سکینه» دختر ته تغاری حاج مصطفی ازدواج کردم. او هم مانند من دیر به دنیا آمده بود، خیری از پدر و مادرش ندیده بود.هر چند دیر به هم رسیدیم، ولی یکدیگر را زود فهمیدیم.

من و سکینه دیر فهمیدیم که دیر فهمیده ایم.

6 اردیبهشت 1393 ــ 26 آوریل 2014 ــ بلژیک ــ اردوخانی


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: