نگاشته شده توسط: ordoukhani | نوامبر 28, 2013

دزد ناشی

دیوانه دلی دارد مانند دریا،
کجا زخم زبان دلش چرکین کند؟

دوست دارد حتی دشمنش را،
بیهوده گفتم، دیوانه دشمن ندارد.

ما ز او فراری، یا از خود فراری؟
از آینه خود فرار می کنیم.

مسخره ی هر محفل و مجلس مان،
به او می خندیم، او شاد ز خنده ما.

ننوشیده می، مستانه می خندد،
ز ما مستان هوشیارتر، دم از عشق می زند.

نمی دانیم از دل غمگینش، به او می خندیم،
آگاه از دل ما، در درون اشک می ریزد.

دزد دلهاست، چه کند دلی در سینه نداریم؟
دزد ناشی آنچه دارد، دلی عاشق جا می گذارد.

ز دیوانه می ترسیم، دوری می کنیم.
ز ترس دیوانگی، در دام خود پرستی افتاده ایم.

من یوانه ها را دوست دارم

به یاد دوست از دست رفته ام، روانشاد نصرت توجه.

3 آذر 1392 ــ 24 نوامبر 2013 ــ بروکسل ــ اردوخانی


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: