نگاشته شده توسط: ordoukhani | ژوئیه 9, 2010

خر مشتی عباد!

اگر مایل بودید، برای کوکان بخوانید!

 مشتی عباد خری داشت،
خر باهوش و زیرکی داشت،
اسمش خرش بود «چموش»،
پالون ترمه به دوش،
به پبشونیش خر مهره،
واسه اینکه چش نخوره.

مشتی که با گله اش به صحرا بود،
چموش همیشه همراش بود،
روی کولش پنیر و نون لواش،
یه خیک دوغ هم باهاش.

وقتی که بز و گوسفندا می چریدن،
یا به سر و کول هم می پریدن،
چموش هم می چرید،
دور گله می چرخید،
اگه گرگی به گله می زد،
لگد تو سر گرگه می زد،
با عرعرش مشتی عباد رو می کرد خبر،
تا با چماقش بکنه گرگا رو در به در.

مشتی عباد هر وقت دوغ می خورد،
واسه چموش هم یه کاسه می برد،
مشتی عباد خرشو میکرد  قشو،
سوار خر مشتی عباد  نشو.

14 تیر 1389 ــ 5 ژوئن 2010 ــ بروکسل اردوخانی

Advertisements

Responses

  1. مشدی عباد خود تو هستی .. طبع چوپونی هم به کلّه ات زده …چند روز پیش من گفتم که برو کوچ اصفهان یا ممسنی همۀ این تصاویر ذهنیت در اونجا هست . دیگه چی میخوای؟ آقا و خانوم الاغ هم انجا زیاده ولی به الاغ دوغ نده چون خمارمیشه بجای اون به هش قند بده

  2. خوب شد که از عشق های تان هم با خبر شدیم.
    ما خود کودکی نداریم که برایش بخوانیم،کودکان دیگران هم زبان ما را نخواهند فهمید.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: