نگاشته شده توسط: ordoukhani | فوریه 24, 2010

در انتظار قهوه دگری!

در کافه ای، جلویم فنجانی قهوه، بی خبر از اطرافم، در اندیشه قهرمان داستانی که در خیال می پروراندم بودم. گاهی شاد، گاهی غمگین، گاهی لبخند بر لب، و گاهی ابرو در هم. گاه به گاه سرگرم نوشتن صحنه های اصلی داستانم در نخستین صفحه کتابم می شدم. پس از نمی دانم چه مدت، گویی باری از دوشم برداشته شده، نفس راحتی کشیده، راضی و خوشحال از کارم بودم. دیدم فنجان قهوه ام خالی است، سر بلند کردم، با اشاره دست، در انتطار قهوای دگری بودم. چند زن و مرد این طرف و آن طرف، زن زیبای میان سالی رنگ پریده، چشمانی گود رفته و غمگین، کمی آرایش کرده با چمدانی سرخ کنارش، روبرویم دیدم. لبخندی و لبخندی. زن از جا برخاست، چمدانش را برداشت و آمد کنارم نشست. گفت: «موسیو ده سال به جرم قتل مردی در زندان در انتطار آغوش و بوسه مردی بودم.» پیش از اینکه بتوانم حرفی بزنم، در آغوشم گرفت، لحظاتی طولانی لب بر لبم نهاد. سپس از جا برخاست، لباسش را مرتب کرد و چمدان به دست، پس از سپاسگزاری و خداحافظی، رفت.

گویی در رویا، همچنان در انتطار قهوه دگری بودم.

سه بعد از نیمه شب ــ 6 بهمن1388 ــ 26 ژانویه 2010 ــ بروکسل ــ اردوخانی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: